tag:blogger.com,1999:blog-20453778410939847932012-01-10T22:52:57.320+03:00думкі ПААБАПАЛ жыцьцяpaabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.comBlogger471100tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-84660683548559198862011-10-01T14:44:00.000+03:002011-10-01T14:44:36.305+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: black; font-family: Calibri; font-size: 12pt; font-style: italic; margin: 0in;"><span style="font-size: larger;"><i>Гэты тэкст — урывак з ліста да знаёмай у Швецыю, спроба занатаваць свае ўражаньні ад трохмесячнага жыцьця ў Нямеччыне адразу пасьля вяртаньня ў Беларусь.<br /><br />&lt;…&gt; <span lang="be">У</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">Нямеччыне</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">быў</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">на</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">поўдні</span><span lang="ru">, </span><span lang="be">у</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">Баварыі</span><span lang="ru">. </span></i></span></div><br /><div style="color: black; font-family: Calibri; font-size: 12pt; font-style: italic; margin: 0in;"><span style="font-size: larger;"><i><span lang="be">Сярэдняе</span><span lang="ru">, </span><span lang="be">па</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">нямецкіх</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">панятках</span><span lang="ru">, </span><span lang="be">мястэчка</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">Рэгенсбург</span><span lang="ru">, </span><span lang="be">што</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">ляжыць</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">на</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">беразе</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">Дуная</span><span lang="ru">. </span><span lang="be">Апошнімі</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">днямі</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">ў</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">навінах ідуць уразлівыя карцінкі тамтэйшай жудаснай паводкі. Так што адчуваньні ў мяне ад тае вандроўкі засталіся нявызначына дзіўнымі. Нібыта ўсё было ў сьне, а зараз во прачнуўся і дзіўлюся, як па целіку паказваюць жахі надвор'я ў далёкай, казачнай, існуючай толькі ў гэтай віртуальнай скрыні, Еўропе… Ёсьць яшчэ адна асацыяцыя. Нібыта езьдзіў я не за тысячу кіламетраў праз дзьве мяжы, а так, па Беларусі пракатаўся, заехаўшы ў якую Гародню ці Наваградак. Не, было б, канечне, наіўным сьцьвярджаць, што паміж Беларусьсю і Нямеччынай няма розьніцы, але цяпер яна падаецца мне нясутнаснай, ці прынамсі ня гэдакай, да якой мы прызвычаіліся…<a name='more'></a></span></i></span><span style="font-size: larger;"><i><span lang="be">Ведаеш, там і ў Мюнхене, і ў Парыжы (схітрыўся зьезьдзіць і туды за гэтыя тры месяцы), і ў тым жа Рэгенсбургу я заўважаў найперш падобнае да нашага. </span><span lang="en-US">I </span><span lang="be">гэтае</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">падабенства</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">рабіла</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">ўражаньне мацнейшае за мясцовую экзотыку. Вяртаесься, да прыкладу, зь Лясьнянскага манастыра ў Парыж, машына пад'яжджае да паўночных ягоных прадмесьцяў; кіроўца, сталая жанчына, якая ласкава згадзілася мяне падвезьці (бо як раз вярталася з гэтага, наведваемага ёю ледзь не штомесяц, жаночага кляштара Русскай Праваслаўнай Замежнай Царквы ў Арлеян, дзе жыве з дачкой і мужам, эміграваўшы ў Францыю на пачатку 90-х), раптам зьвяртаецца да мяне з прапановай падзівіцца на Эйфелеву вежу, блакітны сілуэт каторай можна бачыць ў мроіўным небе мегаполіса ўжо й з гэтага пагорку, не ўехаўшы яшчэ ў сам горад. Перапыняю размову з дачкой гэтай жанчыны, пераводжу позірк на урбаністычны далягляд, што мігціць за лабавым шклом і...Бррр!!! неразумею, чым гэты заквадратаваны шэра-жалезна-бетонны неабсяжна-няўтульна-тэхнічны далягляд адрозьніваецца ад менскага Паўднёвага Захаду ці Шабаноў? Хіба толькі Вежай. </span><span lang="en-US">I </span><span lang="be">такія</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">міні</span><span lang="ru">-</span><span lang="be">шокі</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">ад сустрэчы з "падабенствамі" былі спрэс, цэлая гайма. Нават іншыя мовы і нямецкія дыялекты не выклікалі савецкага шкалярскага адчаю. У той самы Парыж ехаў, ні слова ня ведаючы па-французку, разам з румынам, зь якім гаманілі на нямецкай, а з касірам на </span><span lang="pl">Gare St.Lazar</span><span lang="be"> паразумеўся пры дапамозе англійскай... Моўная розьніца пасьля еўрапейскага полілінгвізму ўспрымаецца як простае карыстаньне рознымі фірмамі сотавай сувязі...</span><span lang="pl"> </span></i></span></div><span style="font-size: larger;"><i><span lang="be">Зрэшты</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">былі</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">й "спецыфічна" эўрапейскія ўражаньні. Блукаць па вузкіх завулках старога цэнтру можна было, пэўна, бясконца, асабліва калі выправіцца на шпацыр ноччу. Незьлічоная колькасьць архітэктурных рашэньняў і варыянтаў аздабленьня хат! Ногі і вочы - астатняга цела не адчуваеш, яно па-просту непатрэбнае...Готыка - гэта калі камень ператвараецца ў</span><span lang="pl"> </span><span lang="be">масла ці</span><span lang="pl"> </span><span lang="be">жэле, якія</span><span lang="pl"> </span><span lang="be">можна</span><span lang="pl"> </span><span lang="be">рэзаць бадай што пальцам, -- настолькі ня верыш, што ўся гэтая размаітая разнастайнасьць фанабэрыстых карункаў, што спрэс пакрываюць паверхню сьцен, нібы крэмавыя краскі вясельны пірог, выбітая зь цьвёрдага рэчыва!.. </span><span lang="be" style="font-style: italic;">Старая брукаванка выклікае нейкі</span><span lang="pl" style="font-style: italic;"> </span><span lang="be" style="font-style: italic;">спецыфічна</span><span lang="ru" style="font-style: italic;"> </span><span lang="be" style="font-style: italic;">філасофскінастрой</span><span lang="ru" style="font-style: italic;">...</span><span lang="pl" style="font-style: italic;"> </span><span lang="be" style="font-style: italic;">Калі</span><span lang="ru" style="font-style: italic;"> </span><span lang="be" style="font-style: italic;">б</span><span lang="ru" style="font-style: italic;"> </span><span lang="be" style="font-style: italic;">ты</span><span lang="ru" style="font-style: italic;"> </span><span lang="be" style="font-style: italic;">бачыла</span><span lang="ru" style="font-style: italic;">, </span><span lang="be" style="font-style: italic;">як</span><span lang="pl" style="font-style: italic;"> </span><span lang="be" style="font-style: italic;">немцы </span><span lang="be" style="font-style: italic;">грунтоўна</span><span lang="ru" style="font-style: italic;"> </span><span lang="be" style="font-style: italic;">яе</span><span lang="ru" style="font-style: italic;"> </span><span lang="be" style="font-style: italic;">паднаўляюць</span><span lang="ru" style="font-style: italic;"> -</span><span lang="pl" style="font-style: italic;">-</span><span lang="ru"> </span><span lang="be" style="font-style: italic;">пад ёй пэўна можна хавацца ад ядранага выбуху! </span></i></span><br /><br /><div style="color: black; font-family: Calibri; font-size: 12pt; font-style: italic; margin: 0in;"><span style="font-size: larger;"><i><span lang="be">Утульнасьць, грунтоўнасьць,</span><span lang="pl"> </span><span lang="be">самастойнасьць</span><span lang="ru">.</span><span lang="pl"> </span><span lang="be">Такія</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">вось</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">адчуваньні</span><span lang="ru">, </span><span lang="be">пакуль</span><span lang="ru">...<span>&nbsp; </span></span><span lang="be">не сустрэнесься на гэтай высьпе</span><span lang="pl"> </span><span lang="be">сярэдневечча з туркамі. Не глядзеўшы целік і не сачыўшы за хадой сусьветнага футбольнага чэмпіянату, кожнага разу </span><span lang="ru">я </span><span lang="be">дакладна ведаў, калі перамагала турэцкая каманда - па цэнтру пачыналі кружляць, сігналячы, некалькі ланцугоў машын, з вокнаў каторых&nbsp; высоўваліся апьянелыя ці то ад шчасьця, ці то ад баварскага піва смуглявыя туркі, гарланілі, дудзелі і махалі сваімі сьцягамі, непрыемна знаёмая чырвань якіх муліла вочы. Выглядала на сапраўдную акупацыю, так што адчуваньне прынамсі ўтульнасьці на пэўны момант зьнікала. Спытаў неяк у іезуіта, старога немца з сорбскім прозьвішчам, які і запрасіў нас на гэтыя моўныя курсы, чаму гэта так шмат турак у Нямеччыне? Яны добрыя работнікі, --кажа…</span></i></span></div><br /><div style="color: black; font-family: Calibri; font-size: 12pt; font-style: italic; margin: 0in;"><span style="font-size: larger;"><i><span lang="be">Вось</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">такія</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">няпоўныя</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">зацемкі</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">пра</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">Нямеччыну</span><span lang="ru">. </span><span lang="be">Калі</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">ўжо</span> <span lang="be">вярнуўся</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">на Беларусь, у сувязі з усімі гэтымі ўражаньнямі ўспомніў выпадак з маці аднаго японскага пісьменьніка. (Прачытаў аб ім мо' яшчэ ў школе, а вось жа, прыгадалася.) Пісьменьнік гэты, знакаміты ўжо й заможны, праз сваю слыннасьць аб'ехаў ледзь не ўвесь сьвет, завітаў аднаго разу ў родную вёску праведаць маці. Старая пэўна была ўзрадаваная, але паводзіла сябе так, нібыта яе сын і не зьяжджаў ніколі немаведама куды з хаты, размову ткала ўсё больш з успамінаў пра ягонае дзяцінства. Ужо калі меўся ехаць, сын не вытрымаў і спытаў, чаму гэта яна ніводнага разу не папытала ў яго пра ягоныя вандроўкі. Ат, сынку, -- кажа кабета,— ты мне ўсё роўна не раскажаш нічога, што адрозьнівалася б ад таго, што адбываецца ў нашай вёсцы.</span></i></span></div><br /><span style="font-size: larger;"><i>Жнівень, 2002</i></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-8466068354855919886?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-48059841612615352752011-07-29T15:09:00.000+03:002011-07-29T15:11:43.182+03:00Адзін з паважаных і вельмі пажылых сьвятароў быў днямі распавёў такую гісторыю.<br /><br />Справа была "за польскім часам" дзесьці паміж Лідай і Пінскам. Праваслаўныя сьвятары аднаго з благачыній па тагачаснай завядзёнцы сабраліся ўсе разам "на фэст" і сядзелі трапезьнічалі пасьля службы ў доме царкоўнага старасты. Пайшоў дождж. І стараста каб паказаць сваю гасьціннасьць дый кажа: Айцы, не адпушчу вас з хаты і буду частаваць, пакуль не скончыцца дожд! Дождж ішоў да ночы, і ноччу і на другі дзень і на трэцьці дзень. Сьвятароў добрая колькасьць, слова трымаць мусіш, стараста ўжо пазабіваў усіх сваіх кур і гусей, дастаў з поргаба ўсю бульбу, пазычаў харч у суседзяў, абы было чым частаваць, але садзіў сьвятароў штодня за стол... <br />І раніцой чацьвёртага дня, калі пабачыў, што дождж не думае спыняцца, стараста выйшаў на ганак ды выгукнуў у неба: Госпадзі! Няўжо Ты ніколі не прымаў гасьцёў?!?!?!<br />Увечары дождж прыпыніўся, і сьвятары разьехаліся па сваіх парафіях.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-4805984161261535275?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-63920533510683506252011-04-13T14:32:00.001+03:002011-04-13T14:34:46.214+03:00<div style="font-family: trebuchet ms;" class="entry-content">Натуральна, нешта зьмянілася і будзе зьмяняцца ў якасьці рэакцыі на гэтую ненатуральную трагедыю... Нават на ўзроўні разуменьня ветлівасьці ў паводзінах...<br /><br />Учора езьдзіў у Баранавічы. Электрычка. Чамусьці не захацелася сядаць у другі вагон... Уладкаваўся ў трэцім. Выйшаў у прыбіральню, якая зыходзячы зь нейкіх ідыёцкіх разлікаў чыгуначнікаў знаходзіцца выключна ў першым ці апошнім вагонах. І толькі вяртаючыся, зразумеў, якую я зрабіў памылку. Напружаныя позіркі прысутных у вагоне ў бок майго пульхнага заплечніка. Я спакойна пакінуў, як звычайна, як заўсёды гэта рабіў раней, свае рэчы, бо красьці там няма чаго дый ніколі такога не было -- выхаваная стабільным беларускім жыцьцём бесклапотнасьць. І тут я разумею, што прымусіў хвалявацца дзесяцерох чалавек у вагоне -- "пакінутыя рэчы без дагляду" перасталі быць абстракцыяй назаляючых слых афіцыйных аб'яваў з рэпрадуктараў.<br /><br />Сьвет зрабіўся яшчэ больш шчыльным. Праз некалькі гадзін пасьля ТАГО да мяне пачалі прыходзіць эсэмэскі і мэйлы з Нямеччыны, Польшы, Швецыі -- "are you o.k.?" Сябры і знаёмы хвалююцца... Пяць кіляў траціла, а хвалі на тысячы кіламетраў...<br /><br />Мяне не было на Кастрычніцкай у той момант, але я сябе таксама адчуў пад прыцэлам, бо той пераход -- гэта такая кропка, праз якую, калі ты жывеш і працуеш у Менску, так ці інакш праходзіш хаця б раз на дзень... Колькі было сярод знаёмых воклічаў з палёгкай -- "я затрымалася на працы літаральна на дваццаць хвілін!.. Я чамусьці вырашыў пайсьці з работы пешшу!.. Я праехаў тудою на трыццаць хвілін раней!.." Я дарэчы таксама бадзяўся ў той панядзелак у цэнтры горада і некалькі разоў там быў, толькі на некалькі гадзінаў раней...<br /><br />Ніякіх прадчуваньняў не было, звычайны дзень, рыхтык як у Мілаша W dzień końca świata... Хіба толькі гэта -- у 17:15 я стаяў у кніжным шапіку ў пераходзе да гандлёвага цэнтру "Сталіца" і гартаў "Падземку" Харукі Муракамі. Даўно хацеў яе набыць, але і ў той панядзелак пашкадаваў грошай, паставіў яе на паліцу і паехаў дахаты. Увайшоўшы ў кватэру, быў агаломшаны енкам цешчы -- ну слава Богу, ты не ў горадзе! Там -- выбух!..</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-6392053351068350625?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-88479976809083990982010-11-27T22:14:00.001+02:002010-11-27T22:18:00.749+02:00У гэтую нядзелю, 28 лістапада, Праваслаўная Царква адзначае дзень памяці Купяціцкай іконы Прачыстай Багародзіцы.<img src="https://lh5.googleusercontent.com/85DaVxbYhrLIxp1oJ91WflpWtGc4Qeu8yP9HX874J0Gu-FE3sqaa3MivAFwf5FOQtFFa_4j5dEFRYSorr4mcYeShqQ=s512" alt="" vspace="13" hspace="13" /><br />Зьмешчаная тут выява гэтай іконы -- гэта гравюра, выкананая ў 1638 годзе ў Кіеве.<br /><br />(<span lang="be">скан адсюль: Пуцко В. Г. Барочныя аправы цудадзейных абразоў Маці Божай // Барока ў беларускай культуры і мастацтве. –</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">Мн., 2001. –</span><span lang="ru"> </span><span lang="be">С.213-225</span> )<br /><br />Самыя падрабязныя зьвесткі пра Купяціцкую ікону -- <a href="http://kamunikat.h2.pl/5201.html?pub_start=40&amp;pubid=12187">на Камунікаце</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-8847997680908399098?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-76236642068030586802010-09-24T14:13:00.003+03:002010-09-24T14:22:00.428+03:00Сёньня забіраў малодшую дачку з дзіцячага садочка. Зьвярнуў увагу на такі вось твор мастацтва на адной са сьцен будынка. Дарэчы, ці не падкажаце, што гэта за тэхніка?..<br /><br />Чароўны трусік малюе крэйдай плюсік(с) і ці то пудзель Артамон, ці то ваўкалак...<br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://lh6.googleusercontent.com/SCMZd-0pemxtrlE-UjkU9jrQZR0GU4NZ83VfyMdUo8fsB4IGU9kXtfRsbxVzyMGjesF9hEQWbmDvjWvm5jT7-8cV7A=s512"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 512px; height: 384px;" src="https://lh6.googleusercontent.com/SCMZd-0pemxtrlE-UjkU9jrQZR0GU4NZ83VfyMdUo8fsB4IGU9kXtfRsbxVzyMGjesF9hEQWbmDvjWvm5jT7-8cV7A=s512" alt="" border="0" /></a><a href="https://lh3.googleusercontent.com/VnQx_1ROQrZY_qnhOmnmZSdhV6qB8-VKTCNQYZhONIz2jxKILi7wqkCVyJI0F_VdfeXhsMGZTzhYNv0B8W_3MUDGAw=s512"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 512px; height: 384px;" src="https://lh3.googleusercontent.com/VnQx_1ROQrZY_qnhOmnmZSdhV6qB8-VKTCNQYZhONIz2jxKILi7wqkCVyJI0F_VdfeXhsMGZTzhYNv0B8W_3MUDGAw=s512" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-7623664206803058680?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-32861148757640448642010-09-22T21:16:00.004+03:002010-09-22T21:20:46.712+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://lh3.googleusercontent.com/3UK0OTukz2iqs_sQVltxjDEKj0XlBulhpCaOKf0B4pnzFqzZGjEvuTVj98xxp4w98HFotHMoGvmVW6EvYKCjYMuLPw=s512"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 512px; height: 384px;" src="https://lh3.googleusercontent.com/3UK0OTukz2iqs_sQVltxjDEKj0XlBulhpCaOKf0B4pnzFqzZGjEvuTVj98xxp4w98HFotHMoGvmVW6EvYKCjYMuLPw=s512" alt="" border="0" /></a>Даўно хацеў пачаць "рубрыку", то бок увесьці тэму і адпаведны цэтлік, пад умоўнай назвай фота-паляваньне, альбо дакладней мабільна-фота-паляваньне... Вось, учора гэты жабрак, што прытуліўся каля сьценаў "Журавінкі", так уразіў, што я не мог стрымацца, каб не зафоткаць...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-3286114875764044864?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-14924270145515973652010-09-21T15:26:00.001+03:002010-09-21T15:27:58.963+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://lh3.googleusercontent.com/0TAl7jZANH4w7Eph0xMtax1396i07uSQBl0iC-PeqVAaaIRIK5UtyCRUlzkuKkx8kbuEJNtoJcgQ0EL2NQQQLoS5_A=s512"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 512px; height: 371px;" src="https://lh3.googleusercontent.com/0TAl7jZANH4w7Eph0xMtax1396i07uSQBl0iC-PeqVAaaIRIK5UtyCRUlzkuKkx8kbuEJNtoJcgQ0EL2NQQQLoS5_A=s512" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-1492427014551597365?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-24256011761537935512010-09-06T23:49:00.000+03:002010-09-06T23:51:24.195+03:00Перагортаваць старыя альбомы ды корпацца ў скрынях з фатаграфіямі родзічаў і сваякоў заўсёды цікава, вельмі цікава... А іншым часам бываюць і зусім неверагодныя знаходкі. Сёньня сярод фатаграфій жончынай бабці знайшоў вось такую паштоўку:<br /><br /><img src="http://www.golinski-webdesign.de/webshop/images/product_images/original_images/917_0.jpg" alt="" vspace="13" hspace="13" /><br />Паводле <a href="http://www.golinski-webdesign.de/webshop/product_info.php?info=p917_Young-women-in-the-sewing-room.html">адной антыкварнай крамы</a> атрымліваецца, што такія паштоўкі ўжываліся ў Нямеччыне ў часы Першай сусьветнай вайны. Тая, што захоўвалася ў архіве бабці Ані, падпісаная 1944 годам...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-2425601176153793551?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-54703128205379848622010-06-29T00:49:00.000+03:002010-07-02T00:59:40.288+03:00У мінулую нядзелю, 27 чэрвеня, я схадзіў на <a href="http://valoshca.livejournal.com/5508.html">трэцьцяе паседжаньне Майстэрні самастойных падарожжаў</a>. Юры Бірукоў сапраўды вельмі цікава і файна распавядаў пра Аргенціну. Было шмат-шмат-шмат якасных, фантастычных, феерычных фатаграфій. З цікавасьцю даведаўся, што аргенцінцы лічаць сваю краіну калі ні цэнтрам сусьвету, дык прынамсі адной з цэнтральных яго частак, а таксама яны на поўным сур'ёзе прэтэндуюць на чвэрць Антаркціды і на вынаходніцтва ласунку, які па сутнасьці зьяўляецца звычайнай савецкай варанай згушчонкай. І яшчэ у іх ёсьць напой пад назвай Субмарына, дзе ў якасьці пад.лодкі выступае кавалак чакаляды, кінуты ў гарачае малако... ;-) І яшчэ шмат чаго цікавага.<br /><br />Трэба зазначыць, што адразу бачна, наколькі Юры апантаны вандроўнік. Любіць гэтую справу і любіць і галоўнае -- умее распавядаць пра свае падарожжы. І яшчэ -- з усіх краін ён закаханы ў Індыю ды Непал, і таму нават на гэтай сустрэчы, прысьвечанай Аргеньціне, ён не стрымаўся і пачаў распавядаць пра індыйскі бруд, нэндзу ды непераможную радасьць быцьця тубыльцаў. Але ніхто з прысутных не быў супраць -- усе слухалі,<strike> разьзявіўшы рты</strike>... з цікавсьцю. :-)<br /><br /><img src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/15/Ant%C3%A1rtida_Argentina.png" style="width: 460px; height: 604px;" alt="" vspace="13" hspace="13" /><br /><br />Наконт прэтэнзій Аргенціны на Антарктыку -- <a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Departamento_Antartida_Argentina">тут, калі хто разумее па-гішпанскі</a>. Варта адзначыць, што сярод выспаў, якія прысабечыла Аргентына, ёсьць некалькі ў <a href="http://dic.academic.ru/dic.nsf/ruwiki/103201">архепелагу Паўднёвых Шэтладскіх</a>, якія маюць "беларускія" назвы -- выспы Полацак, Бярэзіна і Смаленск... Такія вось кропкі сутыкненьня ў прасторы і гісторыі нашых краінаў.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-5470312820537984862?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-22215916413437119202010-04-22T23:31:00.001+03:002010-04-22T23:38:39.590+03:00<span>Пасьля <a href="http://community.livejournal.com/by_tras%20h/884228.html">такіх</a></span><a href="http://community.livejournal.com/by_tras%20h/884228.html"> трэшавых паведамленьняў</a> неяк зусім па іншаму пачынаеш глядзець вось на гэтае графіці ў Лазенках... :-)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc3/hs442.snc3/25388_1292100623856_1270487613_30750391_6940896_n.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 237px; height: 400px;" src="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc3/hs442.snc3/25388_1292100623856_1270487613_30750391_6940896_n.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-2221591641343711920?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-82798900754098324062010-01-26T21:13:00.003+02:002010-02-03T10:34:06.645+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos-e.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash1/hs263.ash1/19044_1223157060310_1270487613_30594412_6020637_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 604px; height: 469px;" src="http://photos-e.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash1/hs263.ash1/19044_1223157060310_1270487613_30594412_6020637_n.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 238); text-decoration: underline;"> </span></div>Вось, так я выглядаю цяперака. З пункту гледжаньня маёй старэйшай дачкі. :-) Днямі былі ехалі ў электрычцы, каб не надта нудзіцца, пачалі маляваць. Дарота паспрабавала рабіць накіды з натуры. Мне здаецца, у яе вельмі добра атрымалася!.. Прынамсі, сябе я адразу пазнаў! ;-)<br /><br />Напэўна, сталасьць -- гэта калі пачынаеш радаваца й ганарыцца дасягненьнямі свайго дзіцяці больш ніж сваімі ўласнымі...<br /><br />Карацей, яшчэ адзін год уласнага жыцьця ператварыўся ва ўспаміны, тэчкі лічбававых фотак і спарадычныя запісы ў ЖЖ... Перагортваем старонку. :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-8279890075409832406?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-60168396388453983742009-10-19T12:18:00.002+03:002009-10-19T12:33:12.601+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images4.cafepress.com/product/19265124v1_480x480_Front_Color-White.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 480px; height: 480px;" src="http://images4.cafepress.com/product/19265124v1_480x480_Front_Color-White.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images0.cafepress.com/product/217664760v1_480x480_Front_Color-BlackWhite.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 480px; height: 480px;" src="http://images0.cafepress.com/product/217664760v1_480x480_Front_Color-BlackWhite.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images4.cafepress.com/product/22865334v0_480x480_Front.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 480px; height: 480px;" src="http://images4.cafepress.com/product/22865334v0_480x480_Front.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images8.cafepress.com/product/22638938v3_480x480_Front.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 480px; height: 480px;" src="http://images8.cafepress.com/product/22638938v3_480x480_Front.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Знайшоў <a href="http://www.cafepress.com/">вось тут</a>.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-6016839638845398374?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-46255226416056210892009-09-29T14:29:00.001+03:002009-09-29T14:31:57.374+03:00Дзіўна, на візіты мінулага патрыярха, хоць іх і было шэсьць, я не зьвяртаў такой пільнай увагі... Дый чаго было асаблівага -- прыехаў, памаліўся, асьвяціў закладку падмурка пад храм ці нешта накшталт. Не было такіх ліхіх наездаў у палітычнае поле, як зараз... Мо таму архімандрыт Аляксій Шынкевіч так шчыра быў запэўніваў журналістаў, што гэты візіт будзе выключна пастырскім, ране жа ж так і было...<br />Аднак, як не круці, атрымалася інтрыга ва ўзаемаадносінах патрыярха і прэзідэнта, а гэта ўжо палітыка...<br />Патрыярх гаварыў непрыемныя для прэзідэнта рэчы. Сказаў, што нічога не ведае пра высілкі нашае ўлады ў экуменічным напрамку. Згадаў пра Курапаты як сымбаль пакутаў беларускага народу. Сказаў, што палітыкі, асабліва тыраны накшталт Івана Жахлівага не могуць быць героямі краіны.<br />Канечне, улады расстараліся ў падрыхтоўцы сустрэчы ганаровага госьця, нават паклапаціліся, каб забясьпечыць прысутнасьць, і "нічтоже сумняшеся" зьнесьлі помнік ахвярам фашыстаў, абы дагадзіць высокаму госьцю з самой Масквыыыы... Ды гэтыя стараньні зусім не схавалі таго, што прэзідэнт відавочна на нешта пакрыўдзіўся... У Віцебску патрыярху давялося выступаць перад значна меншай ніж было запланавана аўдыторыяй. У Палац Рэспублікі прэзідэнту чамусьці справы перашкодзілі прыйсьці, хаця праз дзень ён спакойна прабавіў час, назіраючы за прыгажунямі. І на рэшце -- прэзідэнт запрасіў да нас пана Пан Гі Муна, ды не абы чаго, а каб "<a href="http://www.svaboda.org/content/article/1837896.html">правесьці адмысловыя тэматычныя дэбаты Генэральнай Асамблеі ААН ў справе разьвіцьця міжрэлігійнага дыялёгу, у якіх павінны ўзяць удзел усясьветныя лідэры і прадстаўнікі розных канфэсіяў</a>". Маўляў, калі Вы не ведалі пра мае высілкі, то мо пачуеце пра іх на ўзроўні ААН?!!!<br />Такі вось стромы дыпламатычны дыялог атрымаўся аднак<br /><br />Цяпер пра тыя моманты, якія уразілі асабіста мяне.<br />1. "<a href="http://sobor.by/sinod_patriarhu.htm">Вітаньне Сінода БПЦ</a>" -- рыторыка пра "славянская трыадзінства" спачатку захаваная, але асноўны тэкст -- спасылка на спадчыну ВКЛ, здаецца гэта просты пералік папярэдніх візітаў патрыярхаў, але вельмі падобнае на такую кволую яшчэ, але магчымую толькі пры дастатковай ступені самастойнасьці, намінку -- ты не проста "не першы" з патрыярхаў РПЦ, хто сюды прыяжджаў, наогул, традыцыя візітаў яшчэ ад Усходніх Патрыярхаў у нас вядзецца... Дарэчы, нават не згадалі, што візіт патрыярха Іерыміі меў сувязь з усталяваньнем патрыяршаства ў Маскве, хаця маглі б...<br />2. <a href="http://news.21.by/politics/2009/09/25/372974.html">Падарунак прэзідэнта</a> -- ізноў падкрэсьленая повязь са спадчынай ВКЛ. Кіраўнік дзыржавы дарыць копію таго, што раней зрабіў прадстаўнік аднаго з буйных шляхецкіх родаў ВКЛ. Калі б Слуцкае Евангельле дарыў Мітрапаліт Філарэт -- гучаў бы пэўна зусім іншы кантэкст... А тут атрымалася -- Вы канечне нам пра "неад'емную частку" і "благаславеньне саюзнайдзяржавы", але мы Вам тут крыху нагадаем...<br />3. Я ужо неяк казаў, што сама ідэя сустрэчы папежа і праваслаўнага патрыярха на нашай зямлі -- ідэя, якая ўпершыню была агучаная вялікім князем літоўскім Ягайлам і праз мітрапаліта Кіпрыяна перададзеная ў Канстанцінопаль у 1397 яшчэ годзе. То бок і на полі "экуменічнага дыялогу" наш прэзідэнт абапіраецца на традыцыю ВКЛ... Праўда, тая ўпартасьць, зь якой ён піхае гэтае пытаньне (калі меркаваць па тым, што словы патрыярха Лукашэнку не зьбянтэжылі і ён зьвярнуўся да іншых аўтарытэтаў)), выклікае непакой -- нагадвае упартасьць Жыгімонта Вазы... ізноў жа, хоць і сумная, але спадчына ВКЛ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-4625522641605621089?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-81679638595175701702009-09-16T11:12:00.000+03:002009-09-16T11:14:24.103+03:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 12"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 12"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cdima%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><link rel="themeData" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cdima%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx"><link rel="colorSchemeMapping" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cdima%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>RU</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:204; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:204; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-language:EN-US;} p {mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-margin-top-alt:auto; margin-right:0cm; mso-margin-bottom-alt:auto; margin-left:0cm; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; font-size:10.0pt; mso-ansi-font-size:10.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-hansi-font-family:Calibri;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:2.0cm 42.5pt 2.0cm 3.0cm; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Обычная таблица"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} </style> <![endif]--> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">У назве нашага горада прысутнічае нейкая ледзь заўважная намінка на матэматычны тэрмін -- Мінск, зьменьлівы Менск, горад, з уласнай ПЕРАМЕННАЙ, накшталт славутай "пі", пераменнай, якая ператварае, пераварочвае звычайныя рэчы ў нешта нелагічнае, але лепш сказаць па-залагічнае ці інакшлагічнае…<o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE"> <o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">Самыя відавочныя факты, якія падцьвярджаюць гэтую здагадку: <o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt 27pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">-- вуліца Маскоўская ў Менску знаходзіцца не адпаведна геаграфічнаму накірунку, а зусім наадварот -- Масква на паўночны ўсход ад нас, а вуліца на паўднёвым захадзе ад цэнтру нашага горада. <o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt 27pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">-- "пачатак" гораду лічыцца ад даты зьнішчэньня, то бок канца… так склалася, і на гэты парадокс не зьвяртаюць "афіцыйнай" увагі.<o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">Але ёсьць і іншыя факты з жыцьця сталіцы, якія можна растлумачыць толькі праз наяўнасьць такой загадкавай пераменнай, якая стварае сваю логіку прасторы. Прасторы, у якой нібыта ўсё перакульваецца, але з іншага боку, такая пазалагічнасьць дазваляе мірна суіснаваць зьявам, якія пэўна на іншых месцах прыводзілі б да выбуху… <o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE"> <o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">Працягнем падарожжа, пачынаючы прыкладна з тае ж Маскоўскай. <o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">Галоўная плошча дзяржавы, кіраўнік якой абвяшчае сябе "ПРАВАСЛАЎНЫМ атэістам", упрыгожваецца толькі КАТАЛІЦКІМ храмам… <o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">На той жа плошчы -- Я да гэтуль не магу ўцяміць, чаму рэстаран "СЁМАЕ неба" знаходзіцца на ШОСТЫМ паверсе бакавога корпуса гатэля "Мінск"?!. ;-)<o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">Далей, напэўна толькі ў Менску магчыма такое арыгінальнае рашэньне дылемы "турэцкі цюрбан альбо папская тыара" -- амбасады Турцыі і Ватыкана ў нас знаходзяцца ў адным будынку…<o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">Таксама добравядомы факт -- ГАБРЭЙСКАЯ сінагога ператварылася ў РУССКІЙ тэатр…<o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">Калі ўспомніць, што да рэвалюцыі ў горадзе было два раёны з назвамі ТАТАРСКІЯ агароды і ЛЯХАЎКА, дык таксама можна зьдзівіцца, што іх знаходжаньне крыху не пасавала адпаведным геапалітычным рэаліям -- Татарскія агароды былі на ПОЎНАЧЫ горада, а Ляхаўка -- на паўднёвым усходзе…<o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">Яшчэ некалькі зацемкаў па тэме амбасадаў. Французкая амбасада ў нас месьціцца там, дзе некалі ў 1812 годзе трапілі ў пастку французкія вершнікі і былі растраляныя ў тэльму карцеччу… (мо таму французкая амбасада такая "цяжкапраходная" для нашых суграмадзянаў?..</span><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="PL">^--^</span><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">)</span><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="PL">.</span><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE"> Амбасады Расеі, ЗША ды Украіны знаходзяцца на адных ростанях, глядзяць адно аднаму ў вокны… Консульства Швецыі знаходзіцца рыхтык насупраць таго пагорку, дзе калісьці стаяла камяніца, у якой быў зімаваў Пётра Першы пад час Паўночнай вайны… </span><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE"> <o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style="font-family: &quot;Calibri&quot;,&quot;sans-serif&quot;;" lang="BE">Карацей, нешта загадкавае тут ёсьць… ;-)<o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-8167963859517570170?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-38678217385490333842009-09-01T22:29:00.004+03:002009-09-01T23:55:58.203+03:00Апошні <a href="http://alisasprings.livejournal.com/20664.html">допіс</a> сяброўкі <a href="http://alisasprings.livejournal.com/"><b>alisasprings</b></a> нагадаў мне пра тое,<br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: left;"><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;">што на тым месцы яшчэ адна больш страшэнная "несумяшчальнасьць" ёсьць,<br />якая, праўда, не гэдак на відавоку ляжыць, як суседства Леніна і царквы.<br />(Дарэчы, гэта не самае супярэчлівае суседства, вунь, у Брэсьце і Слоніме старычок Крупскі</span><br /><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;">нават рукой рыхтык на царкву ці касьцёл паказвае, маўляў, туды ідзіце, таварышы... ^--^)<br /><br />Дык вось, справа ў тым, што помнік Леніну ў Баранавічах стаіць на месцы </span><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;">могілак.</span><br /><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;">Ну, здэцца, не самае вялікая супярэчлівасьць, помнік і мусіць быць на могілках.<br />Аднак можа сам Ленін і не надта блюзьнерыць, а вось тыя, хто на касьцях паставілі<br />на супраць помніка важдю пралетарыяў будынак гарвыканкама, дый яшчэ і плошчу<br />заасфальтавалі, каб месьцічы па продках штодзённа езьдзілі і шпацыравалі --<br />тыя людзі дакладна блюзьнерылі і напэўна нават сьвядома...<br /><br />Гледзячы на план горада Баранавічы 1930-х гадоў, заўважаеш адзначаны квадрацік</span><br /><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;">з крыжыкамі на ростанях вуліц Шэ</span><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;">птыцкага і Міцкевіча -- цяпер гэта рыхтык плошча Леніна:<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/Sp2G3YvgVhI/AAAAAAAAAOQ/k7QIslaxNtk/s1600-h/%D0%91%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D0%B2%D1%96%D1%87%D1%8B+%D0%BF%D0%BB%D0%B0%D0%BD+%D0%BC%D0%B5%D1%81%D1%82%D0%B0+1930%D1%8F+%D0%B3%D0%B0%D0%B4%D1%8B+0015.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/Sp2G3YvgVhI/AAAAAAAAAOQ/k7QIslaxNtk/s400/%D0%91%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%BD%D0%B0%D0%B2%D1%96%D1%87%D1%8B+%D0%BF%D0%BB%D0%B0%D0%BD+%D0%BC%D0%B5%D1%81%D1%82%D0%B0+1930%D1%8F+%D0%B3%D0%B0%D0%B4%D1%8B+0015.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376601816242869778" border="0" /></a><br /><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;">Яшчэ ў трыццатыя гады прыкладна на тым самым месцы, дзе зараз вожд</span><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;">ь, польскія<br />ўлады паставілі "Помнік невядомаму салдату". Ён выглядаў вось так:<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.bartrans.net/baranavichy1914-1941.0073.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 648px; height: 425px;" src="http://www.bartrans.net/baranavichy1914-1941.0073.JPG" alt="" border="0" /></a><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;"><br />Мая бабулька была распавядала адзін анекдот "з жыцьця", зьвязаны з гэтым помнікам<br />(хаця, я падазраю, байка была "агульнакрэсовай" так бы мовіць...).<br />Аднойчы вярталася адна сялянская сям'я з кірмаша ў Баранавічах і праяжджала на возе<br />міма нядаўна пастаўленага гэтага помніка невядомаму жалнежу. Дзед, дзівячыся на каменную<br />птушку, даволі голасна выказаў сваё зьдзіўленьне: Баба, глядзі, якую вялікую курыцу<br />тут паставілі!!! Жаўнер, што стаяў каля помніка на ганаровай варце, пачуў гэта, спыніў воз<br />і загадаў дзеду плаціць штап тры злотых. Засмучаная з гэтае прычыны баба ў роспачы<br />стала крычаць: Ой, стары, я ж табе казала, ніколі не зьвязвайся ты з гэтымі польскімі цацкамі!!!<br />Жаўнер ёй на гэта прызначыў дзесяць злотых штрапу. Сказаў: Żeby Pani wiedziała, że orzół<br />nie jest cacką!<br /><br />Для параўнаньня, тое месца ў 1930-я і ў 1970-е:<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.bartrans.net/baranavichy1914-1941.0027.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 605px; height: 397px;" src="http://www.bartrans.net/baranavichy1914-1941.0027.JPG" alt="" border="0" /></a><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.bartrans.net/1978-6.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 626px; height: 404px;" src="http://www.bartrans.net/1978-6.JPG" alt="" border="0" /></a><br /><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;"><br /></span></div><span class="ljuser ljuser-name_alisasprings" user="alisasprings" style="white-space: nowrap;"></span></div><div class="entryinfo"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-3867821738549033384?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-18838793101333326092009-08-26T14:51:00.000+03:002009-08-26T14:56:51.894+03:00Неяк яшчэ ў траўні я быў пазнаёміўся з minski_gaon, які папрасіў выкласьці пісьмова думкі наконт перспектыў міжканфесійнага дыялогу ў Беларусі. Нагода была -- візіт бацькі да папы. ;-) Я тое-сёе нашкрабаў. Вось, нарэшце гэта аформілі як мае быць і апублікавалі на<a href="http://n-europe.eu/article/2009/08/21/khrystsiyanstva_u_belarusi_da_pytannya_mizhkanfesiinaga_dyyalogu"> "Новай Эўропе"</a>. У выніку, дзякуючы minski_gaon, я са сваімі сьціплымі "пробамі пера" апынуўся ў атачэньні выкшталцоных гуманітарыяў... ;-)<br /><br /><a href="http://minski-gaon.livejournal.com/3016.html#cutid1"></a><blockquote><a href="http://minski-gaon.livejournal.com/3016.html#cutid1">"Традыцыйная талерантнасьць" беларускага грамадства - спрытны міт, які дазваляе ўладам "не варушыць старога" і тым самым хоць неяк "кантраляваць сітуацыю". Да таго ж гэты міт вельмі адпавядае сусветнай модзе на культурніцкую разнастайнасьць і цярпімасьць і паляпшае наш імідж. Аднак, як любая ілжа, гэты міт небясьпечны для грамадства менавіта тым, што скажае ўяўленьне пра ўласнае мінулае і не заахвочвае да "работы над ошибками"… Навошта высьвятляць, чаму гэта праваслаўныя так хваравіта рэагуюць на Кастуся Каліноўскага, ці наадварот, чаму каталікі так нэрвова ўспрымаюць "увековечивание памяти" Суворава ці графа Мураўёва і г.д.?.. Навошта, мы ж ціха-мірна жылі і жывем між сабой і гэта файна, сьпіце спакойна найталерантнейшыя суграмадзяне!..<br /></a></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-1883879310133332609?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-18641155734374701252009-08-19T15:03:00.000+03:002009-08-19T15:05:25.736+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_27fgf3mstf_b"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 643px; height: 1080px;" src="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_27fgf3mstf_b" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-1864115573437470125?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-37020772125156082862009-08-18T22:20:00.003+03:002009-08-18T22:29:55.740+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_17s38ng4gb_b"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 1024px; height: 768px;" src="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_17s38ng4gb_b" border="0" alt="" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_15hp6nqxd3_b"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 1024px; height: 768px;" src="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_15hp6nqxd3_b" border="0" alt="" /></a><br /><br />Вось што мой сябра зрабіў са сваім Макінтошам. Кажа, гэта каб зрабіць гэтую рэч больш індывідуальнай, "менавіта ягонай", ну і каб лягчэй было знайсьці, калі раптам што... Белая паверхня, просты перманентны маркер,.. ну і яблык, зразумела, абумовіў сюжэт. <br />Я цяпер прэю ад зайздрасьці і мару пра белы ноўт, на скрайні выпадак Самсунг. ;-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-3702077212515608286?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-79322805761105833642009-08-18T13:59:00.006+03:002009-08-18T14:22:48.228+03:00Сябра-нарвег прывёз мне з Берліну файны падарунак -- кнігу Арно Леманна "Афра-азіяцкае хрысьціянскае мастацтва". Проста фантастычныя прыклады "нетакой" іканаграфіі. Шкада толькі, што кніга сярэдзіны шасьцідзесятых, таму ілюстрацыі не вартай для сканаваньня якасьці. Вось толькі тое-сёе з японскай графікі даў рады прыстойна адсканаваць і з задавальненьнем выкладваю на агульны агляд.<br /><br />Дзеці і Немаўля Хрыстос:<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_19dffb2pgz_b"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 656px; height: 779px;" src="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_19dffb2pgz_b" border="0" alt="" /></a><br /><br />Марыя і Маленькі Іісус:<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_2144q7hqd4_b"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 656px; height: 809px;" src="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_2144q7hqd4_b" border="0" alt="" /></a><br /><br />Нараджэньне Хрыста:<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_23s2pnxc62_b"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 552px; height: 800px;" src="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_23s2pnxc62_b" border="0" alt="" /></a><br /><br />Марыя і Маленькі Іісус:<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_25hcm28qjp_b"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 552px; height: 800px;" src="http://docs.google.com/File?id=df3t9kzn_25hcm28qjp_b" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-7932280576110583364?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-13871949801360745452009-07-17T13:42:00.000+03:002009-07-17T13:44:07.160+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://budzma.org/wp-content/uploads/2009/05/rudis-nieba_pad_berlinam.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 321px;" src="http://budzma.org/wp-content/uploads/2009/05/rudis-nieba_pad_berlinam.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Рудзіш Я. Неба пад Берлінам. / Пер. з чэск. М.Мартысевіч. -- Мн.: Логвінаў, 2008. -- 180с. -- (Чэская калекцыя).<br />Арыгіналдьная назва: Jaroslav Rudiš. Nebe pod Berlínem. [2002]<br /><br />Ну вось, цяпер Берлін стаў для мяне блізкім, стаў горадам, у які я ужо жадаю прыехаць, таму што цяпер мне здаецца, што я нешта пра яго ведаю. Нешта не з падручнікаў гісторыі ці нямецкай мовы, а нешта асабовае, міжасабовае, а таму асабістае… <br /><br />Чамусьці так здараецца з гарадамі -- пакуль ты не пазнаёмісься з якімі-кольвек літаратурнымі "жыхарамі" места, яно застаецца для цябе нейкай абстракцыяй, даведнікам па гісторыі архетэктуры, чыгуначнай станцыяй, радкамі прызначэньня на капэрце, нават калі ў капэрце ляжыць ліст сябру, які там жыве. Таму што твой нелітаратурны, жывы, сапраўдны сябра -- гэта твае дачыненьні, твае адносіны, тваё сумоўе, і ты не зьвязваеш яго і места, чамусьці так… Напэўна таму, што места ў эўрапейскіх мовах (пачынаючы з лаціны) часьцей жаночага роду, і стасункі твайго сябра з местам, дзе ён жыве -- гэта нешта ягонае, асабістае, нават інтымнае, зрэшты, як і твае стасункі з Менскам, і нават калі вы з сябрам вельмі шчырыя, табе не зразумець да канца гэтай повязі, а яму -- тваёй, таму ты з самага пачатку і не зьвязваеш у сваім уяўленьні сябра і места, дзе ён жыве. І гэта заўжды розныя рэчы, розныя "жанры жыцьця" так бы мовіць -- калі ты едзеш ДА СЯБРА і калі ты едзеш У ТОЙ ГОРАД… Так было з Варшавай -- станцыя прызначэньня, каб сустрэцца з сябрам, пакуль я не прачытаў "Дзевяць" Стасюка… Осла здаецца родным мястэчкам (хоць я ні разу там яшчэ не быў), бо начытаўся плойму нарвежскіх пісьменьнікаў. Пасьля рамана Рудзіша я жадаю наведаць Берлін!.. ;-)<br /><br />Літаратурныя героі для места -- гэта як нябожчык Бертрам для галоўнага герою "Неба пад Берлінам" -- гэта здань, дух, якога можа пабачыць толькі той, каму гэта патрэбна. Мне патрэбна, я чамусьці не магу па іншаму асвойтаць прастору. Мне патрэбна, каб каля муроў, на ростаньнях, у кавярнях былі гэтыя ледзь улоўныя адбіткі чыйго-небудзь натхненьня і пісаніны, адбіткі, без якіх гарадскі пейзаж не мае смаку… <br /><br />Што тычыцца самаго твору. Нельга сказаць, што я "ў захапленьні", мае адчуваньні хутчэй трэба назваць "спакойнай задаволенасьцю", хаця гэта і будзе крыху супярэчыць "нонканфармісцкаму сюжэту" (азначэньне з анатацыі), бо "задаволенасьць" -- гэта хутчэй для буржуа, а не для роккераў, што ў грукаце колаў метро чуюць найвышэйшую музыку… Я задаволены, што прачытаў, і што мне было цікава, і нічога не напружвала пад час чытаньня (нават перакладчыцкія эксперыменты з моваю ^--^…) і пасьля засталося прыемнае адчуваньне, як пасьля знаёмства з добрым чалавекам. Простая гісторыя музЫкі, які зьбег у гэты горад, каб ці то нешта знайсьці, ці то нечага пазбыцца. Яго дачыненьні з рознымі людзьмі, іхныя гісторыі, якія герой усмоктвае як губка воду, жыцьцё, якое верціцца і віруе вакол рэек падземкі. І узаемасувязі і гісторыі розных персанажаў нечым нагадваюць схему гэтага у-бану, нечым яны адзін аднаму пасуюць -- геаграфія станцый і сетка падзеяў, герояў, гісторый… Шкада толькі, што Катрын плануе зьехаць у Рэйк'явік, зрэшты, калі раман пачынаўся з пабегу, дык вельмі лагічна завяршыць яго намінкай на другі пабег. Мастацкая сіметрыя геаметрычных ліній у-бану, населенага духамі самагубцаў… Калісьці яны таксама зьбеглі ад чагосьці, зьбеглі "на той бок рэек", і цяпер толькі музыка "незавершаных" уцекачоў можа прынесьці ім спакой, адкрыць шлях на Неба, Неба пад Берлінам...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-1387194980136074545?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-15711904392793534192009-07-10T00:53:00.000+03:002009-07-10T00:55:22.689+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://oz.by/data/img_big/Zakriv-glaza-R-vaykert_1012100.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 362px;" src="http://oz.by/data/img_big/Zakriv-glaza-R-vaykert_1012100.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Швайкерт Р. Закрыв глаза: Роман / Пер. С нем. И.Алексеевой. -- СПб.: Азбука-классика, 2004. -- 192с.<br />Арыгінальная назва -- Ruth Schweickert. Augen zu. [1998]<br /> <br />Прачытаўшы гэтую рэч, яшчэ раз пераканаўся, што кніга стоадсоткава кранае/западае ў душу/падабаецца тады, калі ў ёй прысутнічае нешта падобнае да твайго ўласнага досьведу. Нават калі кніга напісана дрэнна, мудрагеліста і заблытана… Зусім нельга сказаць, што Рут Швайкерт піша дрэнна, нааварот -- вельмі прыгожа і хораша. Трапныя эпітэты, пільныя назіраньні, іранічная кеплівасьць з герояў і абставін, сакавітыя азначэньні рэчаў -- усё гэта робіць чытво менавіта смачным, атрымліваеш асалоду ад саміх удалых спалучэньяў словаў, аповед віецца, як добра завітая нітка з бавоўны швайцарскіх авечак (калі яны там па Альпах яшчэ бегаюць?..). І вось з гэтага і пачынаюцца напэўна цяжкасьці -- аповед мудрагелісты і заблытаны, нагадвае бабулькіна вязаньне баваўнянай рэчы. Гэта вельмі жаночы раман у сэнсе выкладу сюжэта. Гэта -- не стройны план пабудовы сядзібы (тое, што часьцей за ўсё нагадвае лагічная мужчынская проза), гэта -- зьвязаныя лапікі нейкай стракатай коптачкі, якую бабулька яшчэ не пасьпела зьнітаваць і таму трэба прыкласьці намаганьні, каб паглядзеўшы на гэтыя раскладзеныя перад табой лапікі здагадацца, што да чаго… Нечым гэты "вязаны пазлс" сюжэту вельмі пасуе краіне, дзе быў напісаны і дзе адбываюцца яго падзеі, Швайцарыя -- такі ж гармідар лапікаў-кантонаў, сувязь паміж якімі можна зразумець толькі тады, калі пачнеш глыбока пранікаць у гісторыю ды простае будзённае жыцьцё швайцарцаў. "Заплюшчыўшы вочы" -- менавіта такая рэч-загадка, для ўдумлівага ўважлівага пранікненьня і "пад настрой" (я спрабаваў яе чытаць некалькі месяцаў таму, але тады не пайшло, а вось зара' прачытаў/праглынуў за два дні).<br />Раман пра жанчыну, якой у пэўны дзень споўнілася трыццаць гадоў. Аповед літаральна верціцца вакол гэтага дня, таму што аўтар не толькі пастаянна робіць класічныя і працяглыя "флэш-бэкі", але яшчэ па-майстэрску робіць панарамы ў будычыню, хаця усё роўна асноўная, галоўная і цэнтральная кропка кнігі -- дзень нараджэньня жанчыны, якая сама сабе абрала імя Алекс Марцін Шварц, дзень нараджэньня, які проста дабівае сваёй будзеннасьцю і "неадметнасьцю"… Такі хіазм -- не апошняя "габрэйская фішка" ў рамане -- сам бясконцы, перарывісты, непасьлядоўны аповед пра ўсіх членаў сямьі (а сямья -- гэта ўсе мужчыны, з якімі пасьпела пражыць Алекс, яе бацькі і бацькі яе каханкаў, а таксама каханкі бацькоў і бацькі каханкаў бацькоў ^--^...) вельмі тыповы, вельмі шчымліва местачковы… І канечне ж там згадваецца Халакоўст і вядзецца пра тое, як балюча гэта адбілася на лёсе наступных пакаленьняў эўрапейскіх габрэяў, хоць галоўная гераіня і не габрэйка…<br />Гісторыя сямьі, гісторыя стратаў і заблытаных узаемасувязяў жыцьцяў і падзеяў, гісторыя асабістай страты, асабістага гора…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-1571190439279353419?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-78040862595118639322009-07-07T14:51:00.000+03:002009-07-10T00:50:09.137+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SlZluEVQf6I/AAAAAAAAAOI/DdvAKTyK4Bs/s1600-h/Photo-0030.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 243px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SlZluEVQf6I/AAAAAAAAAOI/DdvAKTyK4Bs/s400/Photo-0030.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5356580648915074978" /></a><br />Брэст сустрэў нейкім непрыемным пахам, які нагадваў пра дзяцінства -- так пахла каля ачыстных нейкага завода ў Быхаве, дзе мы часьцяком гойсалі з Генам, маім стрыечным братам, калі я прыяжджаў да яго на канікулы.<br /><br />І яшчэ ў гэтае наведваньне Брэста я заўважыў адну супярэчлівасьць. У горадзе усе аб'екты нібыта заканспераваныя. На плоце вакол будоўлі ніколі няма ніякай шыльды, што гэта будуюць, ці рамантуюць, у храмах цяжка знайсьці паперку з раскладам набажэнстваў, у маршрутцы не весіць кошт праезду. Але затое самі жыхары нашмат болей гаваркія і зычлівыя ніж у Менску. С табой могуць загаварыць толькі таму, што трапіўся ў поле зроку і усьміхнуўся. І між сабой таксама яны гавораць часьцей і больш развольненна, чым у Менску. Гэта прыемна, пачынаеш адчуваць сябе даволі ўтульна, нібыта сярод знаёмых. Брэст вельмі "свойскі" горад. Хаця мая стрыечная сястра, якая пражыла там ужо больш за дваццаць гадоў, кажа, што гэта места куркулёў...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-7804086259511863932?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-31441697399795288902009-06-20T17:15:00.001+03:002009-06-20T17:21:29.789+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/Sjzv5Mmmh0I/AAAAAAAAAOA/bgS6SoqwJIs/s1600-h/%D0%BC%D0%BE%D0%B3%D1%96%D0%BB%D0%BA%D1%96_3.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/Sjzv5Mmmh0I/AAAAAAAAAOA/bgS6SoqwJIs/s400/%D0%BC%D0%BE%D0%B3%D1%96%D0%BB%D0%BA%D1%96_3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349414223324022594" /></a><br /><br />Могілкі… Вельмі моцнае уражаньне ад надпісаў на надмагільлях -- родныя прозьвішчы і шчымліва знаёмыя рысы на тварах. Імёны і абліччы, якія атачалі тваё дзяцінства… І лічбы, лічбы, лічбы, якія вельмі выразна падкрэсьліваюць, не, хутчэй -- крычаць, немым крыкам крычаць пра хуткаплыннасьць, куртатасьць чалавечага жыцьця і пра хуткаплыннасьць усяго ўвогуле…<br /> <br />Чамусьці менавіта на могілках раз-пораз узьнікае крыўда на бацькоў і сваякоў за іх маўчаньне, за тое, што у дзяцінстве яны мне нічога не расказвалі "пра сваіх" -- нібыта я павінен быў сам усё ведаць пра іхнае жыцьцё проста па факту свайго нараджэньня сярод іх… Так яяны лічылі і нічога не тлумачылі?.. А можа яны знарок мяне не ўводзілі у гэтае жыцьцё, не ўводзілі "в курс дела", бо так прасьцей, так лягчэй было выжыць ТАДЫ… лягчэй выжыць без валізкі родавай памяці, без паходжаньня -- бо пахаджанам тады аддавалі перавагу і ім прасьцей было выжыць… Маўляў, табе лепш не ведаць, будзеш менш пакутваць. А мажліва і горш -- маўчалі, бо баяліся, што малое можа прабалбатацца незнарок, можа "здаць" няўцямна, ці пад уплывам навязьлівага ўзьвялічваньня "подзьвігу" Паўліка Марозава, -- і тады будзе яшчэ горш… Звычка жыць у падпольлі, вечныя партызаны, мля… А цяпер свае карані, свій міт паходжаньня, сваю легенду роднага куту я мушу зьбіраць па аскепках… Не схацелі мяне прывязваць да гэтага месца, да гэтай супольнасьці, да гэтага атачэньня… Маўляў, ляці, бяжы адсюль, можа табе больш пашанцуе, можа ты такім неабцяжараным будзеш больш счаслівым у гэтым вар'яцкім сьвеце… І што? Аказалася, быць пустым -- цяжэй...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-3144169739979528890?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-82977821719070252872009-06-17T23:46:00.001+03:002009-06-17T23:48:23.948+03:00Нядаўняя дыскусія (амаль спрэчка) ў Сеціве наконт таго, наш ці ня наш Аляксандр Рыбак, падштурхнула мяне вось да якіх развагаў, якія я, з-за сваёй звычайнай ляноты, занатаваў толькі зараз.<br /> <br />Такім чынам, пытаньне пра "насскасьць" Рыбака актуалізуе іншае, больш важкае пытаньне, якое ў Беларусі дасюль дрэнна прадуманае/прамоўленае/выслаўленае -- пытаньне прынцыпа тоеснасьці. На якой падставе мы будзем лічыць чалавека "сваім"?.. Выпадак Рыбака (і не толькі яго) высьвятляе два падыходы да вырашэньня/адказу на гэтае пытаньне. Можна нават сказаць, два чыны тоеснасьці/ідэнтычнасьці. Умоўна іх можна было б назваць чын "супляменьнік" і чын "зямляк". <br /> <br />1. "Супляменьнік", альбо сваяк. Мітычны панятак, на які так ці інакш ідзе спасылка -- Род. Прынцып адзінства палягае на крыві, крэўнасьці. Праўда, у нашыя дні гэта часьцей і хутчэй за ўсё не біялагічная крэўнасьць, а крэўнасьць "па духу", то бок супадзеньне пэўных перакананьняў і жыцьцёвых, сэнсафармуючых прынцыпаў. Адзінства каштоўнасьцяў. Дарэчы, прызнаньне вартасьці/звышкаштоўнасьці саміх крэўных сувязяў -- гэта таксама ўжо толькі адзін з прыкладаў "крэўнасьці па перакананьнях". Характэрныя асаблівасьці крэўнасьці -- адзінства мовы (хутчэй нават не лінгвістычнае, а адзінства каштоўнасьцяў і паняткаў, якое адбіваецца на мове) і імкненьне да чысьціні шэрагаў (у рознай ступені жорсткасьці -- ад задавальненьня простай дэкларацыяй якога-небудзь credo да ўедлівага корпаньня ў душах/параметрах носу тульных з фізічным адстрэлам інакш думаючых альбо выглядаючых). Першаснае значэньне мае факт нараджэньня ў межах крэўнай групы. Вынікам такой тоеснасьці ёсьць тое, што "свой" можа быць/апынуцца дзе заўгодна. Ва ўмовах глабалізацыі і гранічнай невіліроўкі геаграфічнага чыньніка гэта сапраўды дадатны момант для самой групы, існаваньне якой можа не залежыць ад геаграфіі. Аднак на лакальным узроўні крэўнасьць, пастаўленая ў прынцып дзяржавы, вядзе да абвастрэньня канфліктаў, альбо ў лепшым выпадку проста да таго, што феноменф іншай тоеснасьці/крэўнасьці, якія знаходзяцца побач, элементарна ігнаруюцца. <br /><br />2. "Зямляк". Мітычны панятак, на які так ці інакш ідзе спасылка -- "геній месца". Прынцып адзінства палягае на факце сумеснага пражываньня(цяпер ці можа калісьці ў мінулым) на адной, яскрава вылучальнай геаграфічнай прасторы. Часьцей за ўсё гэтая прастора супадала і супадае з абшарам улады якога-небудзь уладара (апошнім часам мы маем абстрактна-безасабовых уладароў, то бок дзяржавы). І ў супрацьлегласьць крэўнасьці, зямляцтва выкшталцоўвае іншыя дзьве асаблівасьці -- полілінгвізм (як мінімум чалавек мусіць ведаць дзьве мовы: мову свойго атачэньня і ligua franca) і разнастайнасьць "практык жыцьця" з адначасовым прызнаньнем свышкаштоўнасьці падданства, інакш вернасьці альбо пэўнай персоне альбо пэўнаму прынцыпу/зводу законаў etc.. Вялікае значэньне такім чынам мае факт прысягі/клятвы вернасьці. "Зямляцтва" моцна прывязана да канкрэтнага, няхай і вялікага, топасу, таму глябалізацыя для "землякоў" хутчэй выпрабаваньне. Аднак на лакальным узроўні прынцып "падданства/вернасьці прысязе" вядзе да талерантнасьці і разнастайнасьці ў грамадска-палітычным жыцьці.<br /> <br />Гэта толькі звышкуртатыя тэзісы, аднак на кожны сказ тут безумоўна можна прывесьці плойму прыкладаў. Складанасьць палягае хутчэй у тым, што ў сучасных грамадствах назіраецца стракатае перамешваньне гэтых двух тыпаў тоеснасьці з часовымі перавагамі то аднаго то іншага. Напэўна варта было б прывесьці прыклады скрайніх праяваў, то бок "поўных перамог" той ці іншай тоеснасьці ў пэўных дзяржавах/грамадствах. Першы тып -- Ізраіль і Арменія, другі -- ЗША.<br /> <br />Для беларусаў цяпер існуе праблема, да якога тыпу схіліцца. І тады, калі мы вызначымся якім чынам мы будуем сваю тоеснасьць -- як крэўныя ці як землякі, -- мы зможам цьвёрда адказаць на пытаньне: "Рыбак, Шагал, Бакст, Суцін, Міцкевіч, Шэрман etc. -- нашы ці не?.."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-8297782171907025287?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-5132599784085159002009-06-16T13:05:00.001+03:002009-06-16T13:09:06.845+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.vilka.by/images/cms/data/author/miller_andrew/kislorod.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 421px;" src="http://www.vilka.by/images/cms/data/author/miller_andrew/kislorod.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Миллер, Эндрю. Кислород: роман/Пер. с англ. М.Нуянзиной. -- М.: РОСМЭН-ПРЕСС, 2004. -- 414с. -- (Премия Букер: избранное).<br /> <br /> <br /> <br />Больш важна не проста быць, а быць для кагосьці сваім. Гэтая пранізьлівая максіма, прадуманая аднойчы адным з герояў рамана "Кісларод", зьяўляецца пэўна асноўнай, "гаславай" для ўсяго гэтага твору -- яна нібыта стрыжань зьбірае некалькі розных жыцьцяў-сюжэтаў у адну просценькую, але цэльную пірамідку. Гісторыя сям'і -- два брата каля ложку паміраючай ад рака лёгкіх маці. І гісторыя пісьменьніка, эмігранта (і нарэшце, гея), адзін з твораў якога перакладае малодшы з братоў -- такая вось узаемасувязь гэтых сюжэтаў, так бы мовіць, па ўскоснай… <br /> <br />Было цікава чытаць, таму што мабыць я проста фанат сямейных сагаў і да таго падобных аповядаў... Зачапіла яшчэ і таму, што маю прыкладна падобны досьвед -- неяк год таму назад я мусіў даглядаць паміраючую бабульку ў апошні тыдзень яе жыцьця… Так што вобраз старой кабеты, якая у прамежках паміж выбухамі болю спрабуе асэнсаваць сваё жыцьцё, для мяне быў не абстрактным практыкаваньнем пісьменьніка, а нечым вельмі асабістым… <br /> <br />Цікава тое, што ў рамане даволі асьцярожна, і прыгожа падаецца думка пра тое, што ў сучасным грамадстве пануе ўяўленьне "быць" = "мець посьпех", але на сам рэч гэтае атаясамліваньне посьпеху і "рэальнага" быцьця калі не згубнае, дык замінае нармальнаму жыцьцю простых, і "няпростых" таксама, людзей… Бадай, галоўных герояў тут два -- Лары, старэйшы сын паміраючай ад рака Алісы Валентайн, і пісьменьнік-эмігрант Ласло Лазар, венгр, які пакінуў сваю радзіму пасьля падзей 1958 году. Яны розныя з пункту гледжаньня "быць=мецьпосьпех" -- Лары пачынае быць "лузерам", яго ўжо не запрашаюць здымацца ў серыялах, ён рызыкуе ў хуткім часе страціць усё, нават сям'ю, а Лазар (нават у гэтым сугуччы "лузер-лазар" можна заўважыць тонкую, выключна брытанскую "ціхую" іронію…) даўно і стала мае посьпех, ён вядомы драматург, даволі яркая зорачка на небасхіле парыскага бамонду. Але асноўная праблема, якую абодва героя перад сабою бачаць і спрабуюць кожны на свой капыл вырашыць, гэта пытаньне -- а дзе/для каго я СВОЙ?.. <br /> <br />Даволі падрабязнае апісаньне жыцьця "сям'і" гееў у мяне асабіста не выклікала моцнай агіды… Міллер толькі ускосна закранае "асаблівасьці" менавіта інтымных адносінаў, спрабуе намаляваць сумеснае жыцьцё Ласла і ягонага партнера Курта як звычайнае сямейнае жыцьцё, паліткарэктна вытрымлівае аповед у танальнасьці "а тут нічога такога, ну проста любяць яны адзін аднога і ўсё"… (Ці гуляў Міллер на кан'юктуру, выводзячы гэты вобраз галоўным?.. Цікава, факт, што кніга ўвайшла толькі ў шорт-ліст Букера, але не атрымала саму прэмію, ці можа сьведчыць пра тое, што тэма гееў для брытанцаў не мае ўжо такой палітычна неабходнай абвостранасьці?..) Аднак штосьці ненатуральнае, лялечнае, сіліконавае ў гэтых адносінах адчуваецца… <br /> <br />Падазраю, Міллер проста вельмі тонка пакепіў і з геяў і са змагароў за мусульманскую свабоду Косава… Бо ці можна ўспрымаць як не кепік тое, што албанцам у іхняй праведнай, але сакрэтнай барацьбе, спатрэбілася дапамога старэючага гоміка?..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-513259978408515900?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-72775094080282657512009-05-08T15:24:00.000+03:002009-05-08T15:29:43.080+03:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="OneNote.File"><meta name="Generator" content="Microsoft OneNote 12"> <p style="margin: 0in; font-weight: bold;font-family:Calibri;font-size:12pt;" lang="be"><span style="font-weight: normal;">Вось быў рыхтаваўся да заліку па спецкурсу, склаў сабе невялічкі каншпекцік. Можа каму будзе цікава.</span> <br /></p><p style="margin: 0in; font-weight: bold; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> <br /></p><p style="margin: 0in; font-weight: bold; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Гісторыя перакладу Сьвятога Пісаньня на беларускую мову ў ХХ стагоддзі. <br /></p><p face="Calibri" size="12pt" style="margin: 0in;" lang="be"> </p> <p face="Calibri" size="12pt" style="margin: 0in;" lang="be">Пераклады Сьвятога Пісаньня, зробленыя за апошнія сто гадоў, можна умоўна падзяліць на дзьве групы -- канфесійныя і пазаканфесійныя(індывідуальных перакладаў).</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Канфесійныя натуральна падзяляюцца паводле канфессій, прадстаўнікі каторых ажыцьцяўлялі пераклад: пратэстантскія, каталіцкія і праваслаўныя. Такі пералік у пэўнай ступені адпавядае храналогіі/пасьлядоўнасьці ініцыятываў на ніве перакладу Евангельля і ўсёй Бібліі.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in;font-family:Calibri;font-size:12pt;"><span lang="be">Традыцыйна ў гэтай справе былі першымі пратэстанты. Як адзначае Ніна Баршчэўская, </span><span lang="ru">"пасьля</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">Першай</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">Сусьветнай вайны на недахоп рэлігійных вы­дань­­няў</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">зьвярнуў</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">увагу</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">баптысцкі сьвятар </span><span style="background: yellow none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" lang="ru">Л. Н. Дзекуць-Ма­лей</span><span style="background: yellow none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" lang="be">,</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">які</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">пра­­цаваў</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">у</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">Берасьці</span><span lang="be">. </span><span lang="ru">Разам</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">з</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">сваёю жонкаю ўзяўся ён пе­ракла­даць</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">на</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">бе­ларускую</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">мову</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">Эвангельле</span><span lang="be">. </span><span lang="ru">Не давяраючы собскім сілам, зьвяр­нуў­ся</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">па</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">фаховыя</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">парады</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">й</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">папраўкі</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">да ве­да­ма­га</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">беларускага</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">дзеяча</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">й</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">крытыка</span><span lang="be"> </span><span style="background: yellow none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" lang="ru">Антона</span><span style="background: yellow none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" lang="be"> </span><span style="background: yellow none repeat scroll 0% 0%; -moz-background-clip: -moz-initial; -moz-background-origin: -moz-initial; -moz-background-inline-policy: -moz-initial;" lang="ru">Луцкевіча</span><span lang="be">, </span><span lang="ru">які</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">ахвотна ўзяў­ся</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">дапамагчы</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">ў</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">гэтай</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">ка­рыснай</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">для</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">народу</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">працы</span><span lang="be">. </span><span lang="ru">У</span><span lang="be"> 1927 </span><span lang="ru">го­дзе баптысцкае выдавецтва „Ком­пас”</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">надрукавала</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">паасобныя</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">Эвангельлі (Мацьвея, Марка, Лукі, Ёана) і некалькі брашураў на бе­ларускай</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">мове</span><span lang="be">. </span></p> <p style="margin: 0in;font-family:Calibri;font-size:12pt;"><span lang="ru">Луцкевіч</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">узяўся перакладаць цэлы Новы Запавет. Свой пе­ра­клад</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">аддаў</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">ён</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">Брытанскаму</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">і замежнаму біблійнаму та­ва­рыству</span><span lang="be">, </span><span lang="ru">якое</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">й</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">выдала</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">ў</span><span lang="be"> 1931 </span><span lang="ru">годзе</span><span lang="be"> (</span><span lang="ru">у Гэльсінгфорсе ў Фінляндыі) Но­вы</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">За­па­вет</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">з</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">Псальмамі</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">на</span><span lang="be"> </span><span lang="ru">беларускай мове.</span><span lang="be">" (</span><a href="http://kamunikat.fontel.net/www/knizki/mova/barszczeuskaja/13.htm"><span style="color: rgb(102, 102, 102);" lang="be">http://kamunikat.fontel.net/www/knizki/mova/barszczeuskaja/13.htm</span></a><span lang="be">)</span></p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Да пратэстантскай группы таксама належыць пераклад Яна Пятроўскага, зроблены і выдадзены на эміграцыі ўжо пасьля Другой Сусьветнай вайны -- кнігі Старога Запавету ў 1959 годзе і Евангельле паводле Яна ў 1991 годзе.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Пераклады Бібліі для католікаў былі зробленыя ў розныя гады шэрагам ксяндзоў, першым сярод іх быў ксёндз Вінцэнт Гадлеўскі. Нажаль, ягоны пераклад не пасьпеў распаўсюдзіцца з прычыны ваеннага часу, але пазьней быў выкарыстаны ксяндзом Пятром Татарыновічам, які выдаў пасьля Другой Сусьветнай вайны пераклад Чатырох Евангельляў і Дзеяў Апостальскіх у Рыме. Ксёндз Уладзіслаў Чарняўскі ажыцьцяўляў пераклад у першую чаргу для патрэбаў сваёй парафіі ў Вішневе, аднак лічыцца даволі аўтарытэтным. </p> <p style="margin: 0in;" lang="be"><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" >Афіцыйная каталіцкая Камісія па перакладзе літургічных тэкстаў і рэлігійнай літаратуры працавала ў Беларусі з 1992 г., у 2004 рэарганізаваная ў Секцыю па перакладзе літургічных тэкстаў і афіцыйных дакументаў Касцёла. Секцыя прынцыпава паставіла сабе на мэце спачатку падрыхтаваць і выдаць Лекцыянарыі, неабходныя для богаслужэньня, а ўжо потым падыходзіць да перакладу Сьвятога Пісаньня, прычым урыўкі Сьвятога Пісаньня, зьмешчаныя ў Лекцыянарыях, былі ўзятыя ў першую чаргу з пераклада Дзекуця-Малея -- </span><a href="http://catholic.by/p2/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=5717&amp;Itemid=49&amp;rrr"><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:Tahoma;font-size:8;" >http://catholic.by/p2/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=5717&amp;Itemid=49&amp;rrr</span></a><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:Tahoma;font-size:8;" > .</span></p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Для патрэб праваслаўных беларусаў на эміграцыі ў 1988 годзе было выдадзена Напрастольнае Евангельле, пераклад якого зрабіў архіепіскап Мікалай, Першы Герарх БАПЦ.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">З 1989 году ажыцьцяўляе дзейнасьць па перакладу Сьвятога Пісаньня Беларуская біблійная камісія, арганізаваная пры Беларускім Экзархаце мітрапалітам Філарэтам. На дадзены момант зроблены пераклад чатырох Евангельляў (выдадзеныя паасобна як тэтраглоссы і разам як богаслужбовае Евангельле) і рыхтуецца да друку Дзеі Апостальскія.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Сярод індывідуальных перакладаў першым трэба адзначыць працу доктара Яна Станкевіча, які з дапамогаю Майсея Гітліна пераклаў Біблію цалкам і выдаў у 1973 годзе ў Нью Ёрку.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Пераклады, выкананыя Міхасём Міцкевічам, друкаваліся толькі часткова. Рукапісы, якія зараз ёсьць у карыстаньні Беларускай біблійнай камісіі сьведчаць пра вялікую вартасьць гэтай працы.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Анатоль Клышка пераклаў чатыры Евангельлі, якія былі надрукаваныя на пачатку 90-х ў часопісе "Спадчына".</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Васіль Сёмуха пры перакладзе Новага Запавету спачатку супрацоўнічаў з Беларускай біблійнай камісіяй, але потым вырашыў працаваць цалкам самастойна і ажыцьцявіў пераклад усёй Бібліі, выдадзены ў Менску ў 2002 годзе.</p> <p style="margin: 0in;" lang="be"><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" >Цікавы прыклад індывідуальнага перакладу "для сябе", які робіць у нашы дні Міхась Астапчык -- </span><a href="http://bel-psalom.at.tut.by/index.html"><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:Tahoma;font-size:8;" >http://bel-psalom.at.tut.by/index.html</span></a></p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; text-decoration: underline; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="pl">SUMMA TALIS</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="pl"> </p> <p style="margin: 0in; font-weight: bold; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Пратэстанты:</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Лука Дзекуць-Малей (баптыст) → Антон Луцкевіч</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Паводле МАЦЬВЕА сьв. Эвангельле. -- Лодзь: Компас, 1927. -- 90с.</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Паводле МАРКА сьв. Эвангельле. -- Лодзь: Компас, 1928. -- 51с.</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Паводле ІОАНА сьв. Эвангельле. -- Лодзь: Компас, б.д. -- 62с.</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">НОВЫ ЗАПАВЕТ Госпада нашага Ісуса Хрыста і ПСАЛЬМЫ. -- Гельсінкфорс: Брытанскае і Замежнае Біблейскае Таварыства, 1931. -- 354с.</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">НОВЫ ЗАПАВЕТ Госпада нашага Ісуса Хрыста і ПСАЛЬМЫ / Другое выданьне без зьмен. -- Лёндан, 1948. </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Ян Пятроўскі (метадыст)</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Сьвятое Пісьмо. КНІГІ СТАРОГА ЗАПАВЕТУ. Кніжыца І. Кніга Руты, Кніга прарока Еэля, Кніга прарока Ёны. -- Нью-Ёрк, 1959. -- 17с.</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Паводле сьв. Яна Эвангеле Госпада нашага Ісуса Хрыста. -- Менск-Лёндан-Нью Ёрк, 1991. -- 48с.</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-weight: bold; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Католікі:</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Ксёндз Вінцэнт Гадлеўскі</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Чатыры Эвангеліі і Апостальскія Дзеі. -- Вільня, 1939. -- 417с.</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Чатыры Эванэліі. -- Гродна: Гродзенская Рымска-Каталіцкая Дыяцэзія, 1998. -- 120с.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Ксёндз доктар Пётр Татарыновіч</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="pl">Sviataja Evanlija i Apostalskija Dzei. -- Rym: Znič, 1954. -- 633s.</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="pl">Listy sviatyh apostalaŭ.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Ксёндз Уладзіслаў Чарняўскі</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Новы Запавет. -- Менск, 1999. -- 464с.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Камісія па перакладзе літургічных тэкстаў і рэлігійнай літаратуры, з 1992 г.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Секцыя па перакладзе літургічных тэкстаў і афіцыйных дакументаў Касцёла, з 2004 г.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-weight: bold; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Праваслаўныя:</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Архіяпіскап Мікалай (БАПЦ)</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Напрастольнае сьвятое Евангельле -- Новы Запавет Госпада й Збаўцы нашага Ісуса Хрыста. -- Таронта, 1988. -- 316с.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Беларуская біблійная камісія (БПЦ), з 1989 г.</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in;font-family:Calibri;font-size:12pt;"><span lang="be">Еван</span><span lang="ru">гелие Господа нашего Иисуса Христа (от Матфея) на четырёх языках эллинском, славянском, российском и белорусском с параллельными местами. -- Мн.: Белорусский Экзархат, 1991. -- 236с.</span></p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Новы Запавеет Госпада нашага Іісуса Хрыста. Святое Евангелле паводле Марка. На чатырох мовах: грэчаскай, славянскай, рускай і беларускай. -- Мн.: Беларуская Праваслаўная Царква, Біблійнае Таварыства Рэспублікі Беларусь, 1999. -- 159с.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-weight: bold; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Пазаканфесійная група (індывідуальныя пераклады):</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Міхась Міцкевіч</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in;font-family:Calibri;font-size:12pt;"><span lang="be">Евангельле паводле Мацьвея й Марка. -- </span><span lang="pl">Grand Rapids, Michigan, USA, 1998. </span><span lang="ru">-- 121с.</span></p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Янка Станкевіч (у супрацоўніцтве з Майсеем Гітліным)</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">НОВЫ ЗАКОН Спадара а Спаса нашага Ісуса Хрыста. -- Нью-Ёрк, 1959. </p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">НОВЫ ЗАКОН Спадара а Спаса нашага Ісуса Хрыста. -- Нью-Ёрк: Вялікалітоўскае (Беларускае) Навуковае Таварыства Пранцішка Скарыны, 1970. -- 260с.</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Сьвятая Бібля: Кнігі сьвятога пісьма Старога й Новага закону. -- Нью Ёрк, 1973. -- 840+260с. </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Анатоль Клышка</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Новы Запавет Госпада нашага Ісуса Хрыста // Спадчына. 1989 - 1992 гг.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Васіль Сёмуха</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Біблія: Стары Запавет: Час маўчаць і час прамаўляць (Экл. 3.7): Кніга Эклезіяста, альбо Прапаведніка. -- Найвышэйшая песьня Саламонава // Далягляды, 1990. -- Мн.: Мастацкая літаратура, 1990. -- С.187-214.</p> <p style="margin: 0in 0in 0in 0.375in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Новы Запавет. Псалтыр. -- Мн.: Бацькаўшчына, 1995. -- 488с.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Крыніцы:</span> </p> <ol style="margin-left: 0.75in; direction: ltr; unicode-bidi: embed; margin-top: 0in; margin-bottom: 0in;font-family:Calibri;font-size:12pt;" type="1"><li value="1" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; vertical-align: middle;" lang="be"><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" >Чарота І. Беларуская мова і царква. -- Мн.: Свята-Петра-Паўлаўскі сабор, 2000. -- 176с.</span></li><li value="2" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; vertical-align: middle;"><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" lang="ru">Баршчэўская Н. Беларуская</span><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" lang="be"> </span><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" lang="ru">эміграцыя</span><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" lang="be"> - </span><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" lang="ru">абаронца</span><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" lang="be"> </span><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" lang="ru">роднае</span><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" lang="be"> </span><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" lang="ru">мовы. -- </span><a href="http://kamunikat.fontel.net/www/knizki/mova/barszczeuskaja/13.htm"><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:Calibri;font-size:12;" lang="be">http://kamunikat.fontel.net/www/knizki/mova/barszczeuskaja/13.htm</span></a><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:Calibri;font-size:12;" lang="be"> </span></li><li value="3" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; vertical-align: middle;" lang="be"><span style=";font-family:Calibri;font-size:12;" >Крэміс Ян, ксёндз доктар. Гісторыя перакладу тэкстаў Святога Пісання на беларускую мову, здзейсненых Секцыяй па перакладзе літургічных тэкстаў і афіцыйных дакументаў Касцёла пры ККББ. -- </span><a href="http://catholic.by/p2/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=5717&amp;Itemid=49&amp;rrr"><span style="color: rgb(102, 102, 102);font-family:Tahoma;font-size:8;" >http://catholic.by/p2/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=5717&amp;Itemid=49&amp;rrr</span></a></li></ol> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-7277509408028265751?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-81479991294916232202009-05-07T19:44:00.002+03:002009-05-07T19:54:40.092+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SgMRfy3UydI/AAAAAAAAANI/BZzW9ZK0rHA/s1600-h/%D0%AF%D0%B1%D0%BB%D1%8B%D0%BD%D1%96+%D0%BA%D1%80%D0%B0%D1%81%D1%83%D1%8E%D1%86%D1%8C_13.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SgMRfy3UydI/AAAAAAAAANI/BZzW9ZK0rHA/s400/%D0%AF%D0%B1%D0%BB%D1%8B%D0%BD%D1%96+%D0%BA%D1%80%D0%B0%D1%81%D1%83%D1%8E%D1%86%D1%8C_13.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333125621664238034" border="0" /></a><span style="font-style: italic;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />БЕЛЫЯ КРАСКІ --<br />ХУТКАПЛЫННАЯ ЦНОТА<br />КРОХКІХ ЯБЛЫНЯЎ…<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-8147999129491623220?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-19868420472191268752009-04-08T11:07:00.004+03:002009-04-08T11:27:37.807+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.ozon.ru/multimedia/books_covers/1000181967.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 320px;" src="http://www.ozon.ru/multimedia/books_covers/1000181967.jpg" alt="" border="0" /></a><meta name="ProgId" content="OneNote.File"><meta name="Generator" content="Microsoft OneNote 12"> <p face="Calibri" size="12pt" style="margin: 0in;" lang="be"><a href="http://oz.by/books/more1013526.html?id_search=2156193">Кніга</a> з нечакана драматычным і адначасова сьветлым фіналам. Аповед вядзецца спачатку запаволена, амаль марудна і аднастайна -- бы тыя бяскрайнія пустэльныя прасторы ўнутраных аўстралійскіх тэрыторый. Але паціху набіраецца тэмп і насычанасьць, напружана праглынаеш радкі да самай апошняй старонцы, на якой аповед скончваецца даволі рэзка, але менавіта так і трэба было ў гэтай гісторыі… гэта як апошні акорд нейкай драйвавай кампазіціі ці то ў рытм'н'блюз, ці то ў класічным рок'н'рол… І скончваецца не гэдак, я ты меркаваў, што яно мусіць скончыцца, калі толькі пачынаўся сюжэт. Тут атрымаўся зусім іншы дэтэктыў, хаця галоўнае пытаньне -- хто ж каго заб'е -- і трымае тваю увагу увесь аповед, але ўсе застаюцца жывымі, хаця гэта далёка не хэпіенд па-амерыканску… Аўстралійская шаша і аўстраліскія краявіды, Індыйскі акеан ды маўклівы рыбацкі побыт, рэдкія дзівакі-абарыгены. </p> <p face="Calibri" size="12pt" style="margin: 0in;" lang="be">Шчыра кажучы, я не чакаў, што гэтая кніга кране мяне на столькі, кране такія вострыя і блізкія пытаньні… За гэтымі экзатычнымі дэкарацыямі толькі да часу хаваюцца адвечныя пытаньні… Хаця, канечне, не ўсе. Раман нечакана выходзіць на праблему "традыцыі". </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Аўтар праз жыцьцё маленькага соцыюма (і нават вельмі абмежаванага колу сваіх герояў) спрабуе змадэляваць тое, што мы маглі бы назваць менавіта традыцыяй. Мінулае чалавека абумоўлівае ягоныя сёньняшнія паводзіны, горш за тое, мінулае ягоных бацькоў так сама, а можа і ў большай ступені, зьвязвае яго, стаіць лёсавызначальным ценем за сьпіной… ад мінулага можна пазбавіцца проста не згадваючы яго сёньня, магчыма таму жыхары заходнеаўстралійскага мястэчка Ўайт-Поінт такія негаваркія і зь вялікай неахотай расказваюць пра мінулае, сваё і суседзяў, жанчыне, Джорджы Ютланд, якая апынулася ў гэтых мясьцінах, пабраўшыся шлюбам з Джымам Бакрыджам, удаўцом, адным з "цэнтравых і стромых" тутэйшых мужыкоў… Але мінулае не такое дурное, каб проста стаяць навязьлівым прывідам побач, яно пачынае дзейнічаць, праяўляцца, сплятаючы таксама і новыя праблемы так бы мовіць пра запас, каб будучыя пакаленьні трымаць за горла… Джорджы закахалася ў мясцовага "няўдачніка", Лютара Фокса, які стаўся для ўатпоінтцаў накшталту пудзіла -- Фоксы прыносяць няўдачу, пачынаючы з іхняга бацькі, які заўсёды псаваў любую рыбалку, як толькі апынецца на якой-небудзь лодцы, і зь імі лепш наогул не мець справу, не датыкацца і нават не глядзець<span style=""> </span>на паварот да іхняй фермы. Фокс у якасьці помсты за такі байкот займаецца браканьерствам -- ловіць рыбу без лецэнзіі. Ну і як вы думаеце, хто каго заб'е -- аўтарытэт Бакрыдж Фокса, ці летуценны рамантык Фокс тоўстаскурага Бакрыджа?.. Дарэчы, Бакрыдж не такі таўстаскуры, якім здаецца спярша. Ён разумее, што зь ім робіць ягонае мінулае і, мабыць яшчэ ў большай ступені, мінулае ягонага бацькі. Ён хоча пазбавіцца гэтай валізкі, хоча перамяніць "традыцыю", у якую пастаўлены. Але Бакрыдж разумее, што за ўсё трэба плаціць, і напэўна з мінулым так сама можна ўступіць у такія гандлёвыя дачыненьні, аддаць дарагое, нечым ахвяраваць… А Джорджы не хоча прымаць сьвет такім, якім бачыць яго Бакрыдж, хаця і прымае ягоную ахвяру… Зрэшты, яна б і не даведалася пра ўсе праблемы і "скелеты ў шафе" гэтага чалавека, калі б не пакахала іншага… </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">У нешматслоўных дыялогах выяўляецца наступнае. Традыцыя -- гэта не вельмі прыгожае мінулае чалавека, якое замінае, муляе і абмяжоўвае, гэтае мінулае часьцей за ўсё людзі ненавідзяць. Але вось як ад такой пошасьці пазбавіцца? Можна проста незаўважаць/незгадваць, як гэта робяць жыхары мястэчка, і пры гэтым сьвята верыць у "ўдачу", якая напэўна мусіць нешта выправіць у мінулым ці прынамсі загнаць гэтае мінулае куды падалей, калі удачы будзе шмат… Можна спрабаваць адкупіцца, як гэта робіць Бакрыдж, ці прынцыпова з усім парваць і зьехаць куды падалей самому, зьбегчы ад свайго мінулага і неўзгадваць яго болей на новым месцы, як гэта спрабуе зрабіць Лю Фокс… Джорджы на словах схільная да другога варыянта, у яе таксама ёсьць мінулае, ад якога можна зьбегчы і таму яна разумее становішча Бакрыджа, і раіць яму зьехаць з Ўайт-Поінта, аднак сама яна дзесьці ўнутры пратыстуе супраць усіх пералічаных падыходаў. Яна жахаецца ад таго, наколькі матыматычна-бяздушным зьяўляецца той сьвет, у каардынатах якога спрабуе жыць Бакрыдж і іншыя. Яна недаўмее, а як жа ж прабачэньне, дараваньне, яна не хоча жыць у сьвеце без гэтай магчымасьці… і таму мабыць спрабуе любіць нават Бакрыджа і не зьяжджае з Уайт-Поінта, хаця здавалася б даўно мусіла гэта зрабіць, каб пазбавіць сябе непатрэбных пакутаў… І вось я на да ўсяго яшчэ і закахалася ў Фокса… І прымаючы ахвяру Бакрыджа, яна не зьбіраецца кудыкольвек бегчы, яна просіць Бакрыджа -- зьмяні сваю традыцыю ўнутры традыцыі, проста хаця б штосьці перамяні на лепшае… <br /></p><p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> <br /></p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">У якасьці ілюстрацый да гэтага рамана могуць служыць вось гэтыя файныя фоткі, якія я знайшоў у блогу <a href="http://clintbakerphotos.wordpress.com/">аднаго хлопца з Перта</a> (як раз тыя мясьціны, што ўзгадваюцца ў творы). <br /></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SdxebkGUSgI/AAAAAAAAAMY/tn-kFAMyLbo/s1600-h/south-of-perth-3edit2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SdxebkGUSgI/AAAAAAAAAMY/tn-kFAMyLbo/s400/south-of-perth-3edit2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322232687284734466" border="0" /></a><p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> <br /></p><p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> <br /></p><p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> <br /></p><p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> <br /></p><p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> <br /></p> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/Sdxe3fRwisI/AAAAAAAAAMg/nKIBtWBGw3A/s1600-h/cott-pano-9-frame_1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 190px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/Sdxe3fRwisI/AAAAAAAAAMg/nKIBtWBGw3A/s400/cott-pano-9-frame_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322233167026883266" border="0" /></a> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SdxfTMAvyVI/AAAAAAAAAMo/_bRtpI5BX4g/s1600-h/perth-pano-22edit1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 290px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SdxfTMAvyVI/AAAAAAAAAMo/_bRtpI5BX4g/s400/perth-pano-22edit1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322233642891594066" border="0" /></a> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-1986842047219126875?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-29771846829614899902009-04-07T23:49:00.001+03:002009-04-07T23:53:33.327+03:00<abbr class="updated" title="2009-04-07T22:58:00+03:00"></abbr> <div class="entry-content"><a href="http://pics.livejournal.com/paabapal/pic/0000res5/"><img src="http://pics.livejournal.com/paabapal/pic/0000res5/s320x240" style="width: 476px; height: 356px;" alt="" vspace="13" align="left" border="0" hspace="13" /></a><p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt 80px;"><span style=";font-family:&quot;;" lang="BE">Вось фотаздымак звычайнага ходніка ў звычайным беларускім мястэчку. Нічога дзіўнага ня бачыце?.. Так, сьцежка ў абыход слупа з падпорай. Добра ўтаптаная сьцежка, не адзін які самотны дзівак не хацеў праходзіць праз тую слупяную браму, добрая плойма народу… (І такіх сьцежачак у абыход перакуленай рагаціны слупа можна сустрэць не адзін тузін у кожным беларускім горадзе. Гэтая проста аказалася самай тлустай, замуляла вочы, вось і сфатаграфаваў :-)...)<br /><br /></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style=";font-family:&quot;;" lang="BE"><o:p></o:p></span></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0.0001pt;"><span style=";font-family:&quot;;" lang="BE">Тлумачэньне, чаму нельга хадзіць пад такімі слупамі, я упершыню<span style=""> </span>пачуў у дзіцячым садку, аднойчы па дарозе дахаты хлопчык са старэйшай групы амаль са сьвяшчэнным трымцньнем і страхам прыпыніў маю хаду і, адцягнуўшы мяне за шкірку ад небясьпечнага аб'екта на дарозе, патлумачыў, што пад гэтай "чортавай брамай" хадзіць нельга, бо станеш дурнем. І ўражаны новымі звесткамі пра навакольную рэчаіснасьць, я гэдак жа акуратненька і са страхам абыйшоў тыя "дзьве нагі" слупа… Падобнага кшталту тлумачэньня я чуў потым перыядычна ўсё дзяцінства, але ўсё часьцей ігнараваў яго, фыркаючы, што гэта бабулькіны забабоны. А іншыя хлопцы ды дзяўчаты прытрымліваліся, баяліся, што нячысьцікі розум адбяруць, ці яшчэ якой трасцы. Гэта было на пачатку 80тых… А фота я зрабіў на мінулым тыдні. Народ памятае і "соблюдаець"… Латэнтнае язычніцтва, на ўзроўні неадрэфлексаваных забабонаў, але ж як моцна і працягла!.. Цікава, што там было ў славянаў пра перакуленую рагаціну? Трэба пайсьці перачытаць уважліва Рыбакова…</span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-2977184682961489990?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-76373430502288430932009-04-03T11:57:00.003+03:002009-04-03T18:03:21.779+03:00Гэта мае асабістыя суб'ектыўныя ўражаньні, інтуітыўнае адчуваньне, мала абгрунтаванае карпеньнем над дакументамі, якое аднак трывала ўзнаўляецца апошнім часам як толькі натыкаюся на якую-кольвек дыскусію конт беларускасьці ці беларускай ідэі.<br />Дык вось.<br />Беларускі праект -- гэта такога кшталту траянскі конь, з дамамогай якога улады расейскай імперыі дысантавалі на гэтыя мясьціны "русскасьць", слушна непакоячыся пра тое, што без гэтага праекту "крэсы" і сапраўды стануць цалкам польскімі... Але, як кожны праект у Імперыі ХІХ стагоддзя, улады пастараліся зрабіць найтаньнейшым для сябе, перакладаючы выдаткі на простае насельніцтва, а ў выпадку посьпеху усе лаўры забіраючы сабе. Класічны прыклад такіх паводзінаў -- будаўніцтва Александранеўскага храма ў Варшаве: імперыя схітрылася пабудаваць яго на ахвяраваньні простых прыхаджанаў, але выдала як сымбаль сваёй "дзяржаўнасьці" ў скаронай правінцыі... Альбо яшчэ лепшы вобраз -- славутыя мураўёўкі. "Дзёшава і сярдзіта", як той казаў... Канешне, хоць такія храмы лепш ніж ніякіх, але прабачце, якое гэта ўсё ж такі ўбоства, асабліва ў параўнаньні з каталіцкімі гмахамі... Дык вось, "беларускі праект" падаецца мне такога кшталту "мураўёўкай". Праект, які быў накіраваны на "выратаваньне" гэтых земляў з лапаў "клятых ляхаў", але прынцыпова не прызначаўся для давядзеньня да лагічнага завяршэньня -- да ўласна беларускай дзяржаўнасьці -- бы тая мураўёка з заўжды куртатай званьніцай.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://radzima.org/photo/me/va/visz/mevavisz01-12.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 500px; height: 375px;" src="http://radzima.org/photo/me/va/visz/mevavisz01-12.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.prodom.by/data/user/87/braslav5.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 600px; height: 446px;" src="http://www.prodom.by/data/user/87/braslav5.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm4.static.flickr.com/3227/2715882433_cc782175a8_o.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 454px; height: 600px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3227/2715882433_cc782175a8_o.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm4.static.flickr.com/3110/2715882519_afcfa81aa0_o.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 700px; height: 525px;" src="http://farm4.static.flickr.com/3110/2715882519_afcfa81aa0_o.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://radzima.org/photo/me/va/visz/mevavisz02-11.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 500px; height: 375px;" src="http://radzima.org/photo/me/va/visz/mevavisz02-11.jpg" alt="" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-7637343050228843093?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-51580270765553963452009-02-25T21:51:00.010+02:002009-02-25T23:44:20.660+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SaW6G35-LXI/AAAAAAAAAK8/sqWtYrROJoc/s1600-h/John+Gjertsen_1.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 267px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SaW6G35-LXI/AAAAAAAAAK8/sqWtYrROJoc/s400/John+Gjertsen_1.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306852363175079282" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SaW5gGa5tUI/AAAAAAAAAK0/GSBm2trx2-E/s1600-h/John+Gjertsen_6.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 399px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SaW5gGa5tUI/AAAAAAAAAK0/GSBm2trx2-E/s400/John+Gjertsen_6.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306851697056396610" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SaW0zgpkWRI/AAAAAAAAAKk/VvohABwD948/s1600-h/John+Gjertsen_3.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 269px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SaW0zgpkWRI/AAAAAAAAAKk/VvohABwD948/s400/John+Gjertsen_3.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306846532956608786" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SaWxW-m8LfI/AAAAAAAAAKc/1bSc7o5pPGk/s1600-h/John+Gjertsen_2.png"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 255px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SaWxW-m8LfI/AAAAAAAAAKc/1bSc7o5pPGk/s400/John+Gjertsen_2.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306842744247561714" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />У сувязі з беларускім "генным" <a href="http://berserk5.livejournal.com/276832.html">Drag nach Westen</a> я хацеў бы нагадаць яшчэ пра адну "выбітную асобу на небасхіле нарвескай культуры" :-) -- <a href="http://www.gjertsenfoto.no/index.cfm">фотамайстра</a>, аўтара змешчаных тут файных фотак, у венах каторага таксама цяче добры адсотак нашае беларускае крыві. Раней я пра яго <a href="http://paabapal.livejournal.com/14948.html">пісаў</a> :<br /><br /><span style="font-size:85%;">Майго сябра-нарвежца завуць Ён. Гэта па-нарвескі так гучыць нашае "Ян", ці амерыканскае "Джон" ;-). Ён ведае, што ягоны прадзед прыехаў у пачатку 20-х гадоў ХХ ст. у ЗША з Беларусі. Адкуль дакладна -- ня ведае. Прадзеда звалі Міхал Цехановіч. Прозьвішча ў лацінцы запісалі як "Cechanowic". Ён першапачаткова вымаўляў яе як "Шэхановіс" (як толькі гэтыя англа-саксы не скажалі нашых імёнаў :-) !..). Пры гэтым Міхалу было прыкладна 14-16 гадоў, калі ён апынуўся ў Амерыцы. Ці паехаў ён адзін, ці з кімсьці больш дарослым -- пакуль не вядома. Яшчэ адна дэталь -- вядома, што Міхал быў баптыстам. Калі ён не памяняў веравызнаньне ўжо ў Штатах, то цалкам верагодна, што паходзіў з якой-небудзь вёскі на Берасьцейшчыне, дзе на пачатку ХХст. баптысты былі актывізаваліся і навярнулі шмат сялянаў.<br />У Амерыцы нарадзіліся дзед Ёна Аляксандр і бацька -- Майкл. Майкл вывучаў гісторыю мастацтва і фатаграфію ў Лёндане, дзе і пазнаёміўся з дзяўчынай з Нарвегіі. Каханьне, шлюб, Майкл пераяжджае ў Нарвегію, дзе ў 1978 годзе нарадзіўся Ён. Ён таксама займаецца фатаграфіяй і выкладае ва ўніверсітэце Осла. Ён прыяжджаў у Беларусь, як толькі надарылася для яго магчымасьць, каб паспрабаваць адшукаць месца, адкуль паходзяць ягоныя продкі, ці хаця б якія-кольвек звесткі сабраць.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-5158027076555396345?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-14786523706657974042009-02-12T16:51:00.003+02:002009-02-12T16:56:59.984+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SZQ4oIJd-hI/AAAAAAAAAHg/Vc_XBRexZ68/s1600-h/Nacyjanalka+u+tumanie.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SZQ4oIJd-hI/AAAAAAAAAHg/Vc_XBRexZ68/s400/Nacyjanalka+u+tumanie.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301924923355036178" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SZQ3xGGOOhI/AAAAAAAAAHY/lLzEydbao3Y/s1600-h/Photo-0%D0%B0%D1%91.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SZQ3xGGOOhI/AAAAAAAAAHY/lLzEydbao3Y/s400/Photo-0%D0%B0%D1%91.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301923977911745042" border="0" /></a>Ёсьць усё ж т'кі штосьці і фантастычнае , і містычнае ў гэтым грувасткім будынку...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-1478652370665797404?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-12063500267669998162009-02-11T13:10:00.002+02:002009-02-11T13:20:38.056+02:00Учора ўвечары памёр бацька майго швагра... А сёньня раніцой сястру перавялі ў радзільную залю...<br />Маці ціха галосіць у слухаўку тэлефона: "Айбожачкі... І сьмеееерць і нароооодзіны ў адзін дзеееень... Штооорабіііцьштооорабіііць..."<br />У швагра становішча сапраўды незайздроснае -- адначасова давядзецца думаць і пра памерлага бацьку і пра народжанае дзіця...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-1206350026766999816?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-49128393875675340302009-02-03T20:51:00.000+02:002009-02-03T20:52:10.925+02:00<img src="http://www.knihi.net/products_pictures/talstou-bieh.jpg" alt="" vspace="13" align="left" hspace="13" /> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Аляксей Талстоў. Бег: раман. -- Мінск: Галіяфы, 2008. -- 200с. -- (Другі фронт мастацтваў).</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Напісаць хіба, што мне гэтая кніга спадабалася?.. Аднак, баюся, такая прамалінейнасьць зусім не будзе пасаваць той мешаніне пакрышаных думак і вобразаў, якой зьяўляецца гэты "раман"… Лепш свае ўражаньне таксама дробна пакрышыць і падаць як прыправу да асноўнай стравы.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Мне прыносіла задавальненьне само чытаньне "Бегу" -- так бы мовіць, "слог", яскравасьць вобразаў, кеплівая трапнасьць параўнаньняў, эксперыменты са словамі і асацыяцыямі. Мне было цікава даведацца, чым уся гэтая каша скончыцца -- такі была інтрыга і нейкі сюжэт, ці нешта накштал, што чапляла і казытала розум, які хваравіта шукаў хоць нейкага звыклага простага сэнсу. А вось наконт больш глыбейшага сэнсу, акрамя спробы рэканструяваць вонкавую рэальнасьць паводле відзежы хворай на ўсю галаву дзяўчыны і непрасыхальна пьянага мужыка нявызначанага узросту і цьмяных заняткаў?.. Зрэшты, падазраю, што калі б я такі адшукаў гэты "глыбокі духоўны сэнс", дык аўтар бы дакладна на мяне пакрыўдзіўся б...</p><a name="cutid1"></a><br /><p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Раман лепш было б назваць не "бег", а крыгаход, ІМГО, канечне. Бег -- занадта простае апісаньне руху, якое тоеснае хутчэй адзінцы, самотна лунаючай у прасторы. А тут цэлы статак часьцінак -- асобаў, думак і апісаньняў, якія кудысьці пхнуцца, ляцяць, плывуць...</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">…такім чынам, Крыгаход. Крыгі -- вонкавае апісаньне аскепкаў рэчаіснасьці, якія трапілі ў поле зроку аўтара. Часьцей за ўсё аскепкі=асобы, зрэшты менавіта нечым адколатым і невыпраўна няцэльным адчуваюць сябе ўсе героі рамана. Цёмная мутная вада -- плынь уласных асацыяцый і парадаксальных думак ізноў жа аўтара. Крыгі як ім і належыць, боўтаюцца ў вадзе і кудысьці плывуць, торгаючы адна адную і крышачыся паступова на драбнейшыя аскепкі. Вось крыга -- дзяўчына, якая кахала хлопца, я ён не змог вытрымаць уяўнай здрады і… Здэцца, яна яго забіла ў якасьці самаабароны, ці гэта былі ўжо фантазіі ў самоце шэрага пакою дзесьці пасярод Навінак?.. Вось амаль як дзьве кроплі падобныя адна на другую крыгі з імёнамі Пабліта і Пал Палыч, першы толькі пачынае труціць сваё жыцьцё, другі ўжо падсумоўвае вынікі доўгатэрміновага метадычнага атручваньня ці то ўласнага жыцьця, ці то асяроддзя. Вось крыга -- стары жабрак у чырвонай бейсболцы, майклівы здань, які ранкам крычыць у двары і аднаго разу нават файна іграе Шапэна на раялі на гарадскім сьметніку… Вось купкі крыгаў -- тры хлопца, якія заблукалі на курортным узьбярэжжы, і шэсьць мужчынаў у капелюшох, якія апынуліся ў сітуацыі падобнай да фільму "Я--легенда" (ці Талстоў проста любіў у дзяцінстве чытаць Курта Ванігута)…</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Рэкі нясуць свае крыгі ў мора-акіян, ды акіян выкідае іншым часам на бераг свае агромістыя хвалі… усе сюжэтныя лініі зьліваюцца на беразе, на які налятае жудаснае цунамі, накрываючы вадкім саванам амаль усіх героеў… Застаецца толькі адзін "назіральнік" -- старэючы інтэлегенцішка, які напалову цьвярозымі вачыма чытае пра гэтае цунамі ў газеце, заядаючы такога кшталту цікавосткамі сваю ранішнюю каву ў шараговай кавярні… Зрэшты, калі няма назіральніка (хаця б і такога вартага жалю, далёкага і абстрактнага), ці мае тады сэнс любая, нават самая жахлівая і абсурдная трагедыя?..</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Бясспрэчна таленавітыя вынаходніцтвы ў словатворчасьці.</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">"Прагэтасаміў" -- крэатыўнае выйсьце з сітуацыі амаль цалкам асыпанага тэзаўрысу…</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;"><span lang="be">"Папусьціцца" як адпаведнік "расслабіться"… Пасьля гэтага заклік "</span><span lang="pl">relax!</span><span lang="be">" маеш успрымаць як абразу.</span></p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Замена звонкіх на глухія ў матных лаянках ня робіць гэтыя словы менш бруднымі, але дазваляе ім гучаць, нібы праз недасканала працуючы радыёпрыймач -- нашая цнатлівасьць і прыстойнасьць нібыта выратоўваюцца такі чынам, ці гэта проста такая хітрая спроба пралезьці ў этэр?.. "Г" замест "х" -- і добравядомае слова з трох літараў успрымаецца не як апісаньне прасторавых і гіерархічных дачыненьняў, а як імператыў ад дзіўнага дзеяслову "гуць" -- куртаты ці першасны варыянт слова "гудзець", па аналогіі "дуць - дудзець"? :)… Дарэчы, шчыльнасьць мацюкоў на квадратны санцыметр старонкі амаль не напружвае -- збольшага, беларусы прыкладна гэдак і разважаюць, адзначаючы паўзы і правалы памяці высокімі нотамі "ляць" і да таго падобнай какафоніяй…</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">І канечне шэдэўральнае "постбессэнсоўна" -- характарыстыка пейзажу закінутага курорту, якая па сутнасьці пасуе ўсяму наўкола...</p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be"> </p> <p style="margin: 0in; font-family: Calibri; font-size: 12pt;" lang="be">Стыль выкладаньня думак і назіраньняў -- а таксама фантазіяў аўтара, бо чамусьці ёсьць сталае уражаньне, што ўсё гэта было напісана за два-тры ранка "пасьля бадуна", калі аўтар сядзеў у якой-кольвечы кавярні нашага правінцыяльнага мегаполісу і дадумаваў "сюжэты жыцьцяў" тых, хто трапляўся яму на вочы ў гэтых звышдэмакратычных установах обшчапіту -- дык вось, стыль нагадвае Верджынію Вульф, ужо згаданага Курта Ванігута і Чака Паланіка разам узятых і перамешаных у адзін кактэль… (Прынамсі, гэта тыя аўтары, каторых я сам чытаў, і з якімі дакладна ёсьць у Талстова нейкае падабенства, хаця б нават на узроўні базавых, прынцыповых наладак…) Але гэтае занатоўваньне "плыні сьвядомасьці"-- сваёй ды сваіх герояў --<span style=""> </span>з захаваньнем усяго спектру "бруднай эстэтыцы" вуліцы, выглядае даволі арганічным і арыгінальным, а не плагіатным. Прынамсі для нашых мясцовасьцяў. Ільля Сін толькі на палову меў рацыю, сьцьвярджаючы, што гэты раман -- вялікая неспадзяванка сучаснай беларускай літаратуры. ІМГО, гэты твор з шэрагу "доўгачаканых нечаканасьцяў" -- даўно ўжо трэба было паспрабаваць апісаць нашыя вуліцы і нашых мінакоў сярод бетонных парканаў і "саманараджаючыхся тралейбусаў" менавіта такім, сьвядома абсурдным чынам, бо на дадзены момант бадай што толькі<span style=""> </span>абсурд цалкам адпавядае і пасуе тутэйшаму чыну жыцьця. Абсурд як сродак сьцьвярджэньня трапнасьці ўласных назіраньняў -- моцная і небяспечная зброя, але вельмі дзейсная ў таленавітых руках… Зрэшты, жахлівая абсурднасьць фіналу выклікае моцны імпульс пратэсту -- магчыма да гэтага і імкнуўся аўтар: стварыць хвалю цунамі агіды да ўсёй гэтай "постбессэнсоўнай" рэчаіснасьці, цунамі, якое нарэшце хоць што-небудзь ды зьменіць…</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-4912839387567534030?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-71009860951487549342009-01-28T18:41:00.004+02:002009-01-28T18:54:06.955+02:00Месца маёй новай працы мае адзін дадатны момант (дробязь, але вельмі прыемна) -- каб трапіць у офіс, ад станцыі метро да стадолы, дзе ён месьціцца, трэба прайсьці праз сасновы гаёк... Кожнага разу, як шпацырую па той сьцежцы, сосны маюць загадкава-непаўторны выгляд, вабяць рысамі сваіх галінаў -- я заўсёды запавольваю хаду. Файна!.. Вось як сёньня, напрыклад:<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SYCMvwl7M5I/AAAAAAAAAGo/SEPDlN9zQZk/s1600-h/Photo-0009.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SYCMvwl7M5I/AAAAAAAAAGo/SEPDlN9zQZk/s400/Photo-0009.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296387913913414546" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SYCLFWj43eI/AAAAAAAAAGg/CVt51nyPBx0/s1600-h/Photo-0008.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SYCLFWj43eI/AAAAAAAAAGg/CVt51nyPBx0/s400/Photo-0008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296386085859417570" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-7100986095148754934?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-46965541047745979172009-01-11T20:40:00.001+02:002009-01-31T20:44:56.672+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SYSbMc-IUzI/AAAAAAAAAG4/3aK_WQKG8iA/s1600-h/stary+haspadar+wioska+hlinsk_1.jpg"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SYSbMc-IUzI/AAAAAAAAAG4/3aK_WQKG8iA/s400/stary+haspadar+wioska+hlinsk_1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297529699932066610" /><br /></a>Стары гаспадар хаты ў вёсцы Глінск каля Рагачова, дзе мы з сябрамі начавалі пад час вандроўкі па Ўсходняй Беларусі.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-4696554104774597917?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-52709781472748001622009-01-02T12:34:00.000+02:002009-01-02T12:37:09.723+02:00<span style="font-size: larger;">Я ўражаны тым, наколькі шчырай можа быць недаадукаванасьць і тупое неразуменьне канцэпцый папярэднікаў з-за простай звычкі (не хачу выкарыстоўваць слова "традыцыя", бо яны ж самі супраць яе і выступаюць :-)) адхіляць любыя аўтарытэты, руйнаваць іерархію і грэбаваць "старым"... Гэта я пра пратэстантскае мысьленьне.<br /><br />Чытаю <a class="snap_shots" href="http://www.pbs.org/newshour/forum/june99/barbour_bio.html">Іена Барбура<img id="snap_com_shot_link_icon" class="snap_preview_icon" style="border: 0pt none ; margin: 0pt ! important; padding: 1px 0pt 0pt; max-height: 2000px; max-width: 2000px; min-width: 0px; min-height: 0px; font-style: normal; font-weight: normal; font-family: &quot;trebuchet ms&quot;,arial,helvetica,sans-serif; float: none; position: static; left: auto; top: auto; line-height: normal; background-image: url(http://i.ixnp.com/images/v3.61.1/theme/silver/palette.gif); background-color: transparent; visibility: visible; width: 14px; height: 12px; background-position: -1128px 0pt; background-repeat: no-repeat; text-decoration: none; vertical-align: top; display: inline;" src="http://i.ixnp.com/images/v3.61.1/t.gif" /></a> "Рэлігія і навука". Пакуль размова вялася пра навуку, здэцца ўсё было больш-менш прыстойна. Але вось дыпламаваны і шаноўны закранае тэму антрапаалогіі і адпаведна хрысталогіі, бо які ж багаслоў можа абмінуць асобу Хрыста, пачаўшы разважаць пра чалавечую прыроду. Ну і панеслася... Старонка 337-338 (опус у выданьні ББІ 2000 году). Шаноўны Іен згадвае Халкідонскі сабор і Нікейскі сымбаль веры і адзначае, што яны "выконвалі адмоўную функцыю выключэньня непрымальных поглядаў. <em>Але яны нічога не казалі пра тое, <u>як</u> зьвязаныя паміж сабою гэтыя дзьве прыроды</em>"... Так бы мовіць, пісарь возжігает не по-младенческі!.. Але адкладзем эмоцыі... Проста, як знарок для такіх "мысьляроў" <a class="snap_shots" href="http://zarubezhje.narod.ru/gi/e_002.htm">Павел Еўдакімаў<img id="snap_com_shot_link_icon" class="snap_preview_icon" style="border: 0pt none ; margin: 0pt ! important; padding: 1px 0pt 0pt; max-height: 2000px; max-width: 2000px; min-width: 0px; min-height: 0px; font-style: normal; font-weight: normal; font-family: &quot;trebuchet ms&quot;,arial,helvetica,sans-serif; float: none; position: static; left: auto; top: auto; line-height: normal; background-image: url(http://i.ixnp.com/images/v3.61.1/theme/silver/palette.gif); background-color: transparent; visibility: visible; width: 14px; height: 12px; background-position: -1128px 0pt; background-repeat: no-repeat; text-decoration: none; vertical-align: top; display: inline;" src="http://i.ixnp.com/images/v3.61.1/t.gif" /></a> быў напісаў: "Таямніца (уцялесьненьня Хрыста) з асаблівай сілай падкрэсьліваецца апафатычнай, адмоўнай формай чатырох выразаў: нясьлітна, нязьменна, непадзельна, неадлучна, <em>якія забараняюць усялякае тлумачальнае, дадатнае "як", што тычыцца гэтага яднаньня</em>..." і яшчэ тут: "халкідонская формула трымае ў сабе таямніцу боскага кеносіса, якую трэба ахоўваць недатыкальнай і чыстай ад ўсялякіх скажэньняў, <em>якія паходзяць ад імкненьня аналізаваць невымоўнае</em>." (Еўдакімаў П. Праваславіе. -- М.: ББІ, 2002. -- старонка201 - 202)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-5270978147274800162?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-5718911045202416032008-11-18T18:54:00.003+02:002008-11-18T19:40:00.544+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.eparhia-saratov.ru/img/txts/journal/articles/01church/490.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 250px; height: 230px;" src="http://www.eparhia-saratov.ru/img/txts/journal/articles/01church/490.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Гэтая карціна не давала мне спакою з таго моманту, як я пабачыў ікону "Сашэсьце ў пекла" ў нашай царкве св. Сафіі Слуцкай і зразумеў, што яны -- карціна і ікона -- нечым падобные і адначасова <span style="font-style: italic;">прынцыпова</span> адрозныя...<br /><br /><a href="http://jolita.livejournal.com/1232023.html">"Гісторыя адной карціны"</a> даволі падрабязная, насычаная таннымі жахамі і "ахамі", але адказ на пытаньне "Чаму яна гэдак пужае?" тамака толкам не знойдзены. Як звычайна ў сьвецкіх -- зьбег акалічнасьцяў і рысаў, а ты, глядач/чытач, разумей як хочаш і трымці, калі прымаеш на веру ўсю гэтую "містычную" бздуру...<br /><br />Прыглядзеўшыся да іконы, я падумаў, якія падобныя постаці Хрыста і таго хлопчыка... <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img1.liveinternet.ru/images/attach/b/3/10/665/10665654_Hands_Resist_Him.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 361px; height: 530px;" src="http://img1.liveinternet.ru/images/attach/b/3/10/665/10665654_Hands_Resist_Him.jpg" alt="" border="0" /></a>Дый не толькі постаці. Рукі за дзьвярыма вельмі нагадваюць рыштунак катаваньня, які раскіданы па самых цёмных закутках пекла. Лялька -- рыхтык Ева. Незразумелае кола ўверсе -- як антытэза Крыжу, які звычайна на іконах трымае Іісус Хрыстос, Пераможца сьмерці... Зачыненыя дзьверы -- пякельная брама, якая паламаная, раскіданая ў розныя бакі... Намінка на кволую траву нагадвае іканаграфічныя намінкі на горы і расьліннасьць...<br /><br />І тут да мяне дайшло, што карціна -- таксама "Сашэсьце ў пекла", толькі наадварот, ці дакладней, па-іншаму, па-просту без Хрыста. А значыцца няма надзеі на Ўваскрасеньне. І менавіта гэтая безнадзейнасьць так пужае і выклікае неадэкватную рэакцыю душэўна хворых і дзяцей -- тых, хто ўсёткі бліжэй да разуменьня сімбаляў...<br /><br />А сапраўды -- страшна, бо тут адлюстраваная сітуацыя, калі ты сам на сам з пякельнай брамай. Ужо не так важна, зь якога боку ты стаіш. Безнадзейна тое, што гэтую мяжу, гэтую рысу ты самастойна пераадолець не можаш... Дзяўчынка побач -- без карысьці, што тая лялька... Ёсьць чаго жахацца...<br /><br />Пасьля таго, як адвядзеш вочы ад гэтай карціны, вельмі хочацца маліцца -- "Госпадзі Іісусе Хрысьце, Той, Хто зруйнаваў пякельныя брамы і вывеў з пекла Адама і Еву, успомні і мяне, грэшнага, калі прыйдзе мой час, каб не застацца мне без надзеі за тою трыклятаю брамаю!.."<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img0.liveinternet.ru/images/attach/b/1/25/541/25541928_1211467327_16.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 409px; height: 600px;" src="http://img0.liveinternet.ru/images/attach/b/1/25/541/25541928_1211467327_16.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Хрыстос сапраўды ўваскрэс!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-571891104520241603?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-77086947707989764902008-10-10T13:21:00.000+03:002008-10-10T13:27:01.836+03:00<span style="font-size: small;">Мае баба Таня і дзед Мікалай (па бацькавай лініі) узялі шлюб у 1936 годзе. Бабулька была з зусім беднай сям'</span><span style="font-size: small;">і, а дзед -- з больш багатай (але відаць не надта). Праз гэтую беднасьць баба </span><span style="font-size: small;"><a href="http://pics.livejournal.com/paabapal/pic/0000e4rt/"><img src="http://pics.livejournal.com/paabapal/pic/0000e4rt/s320x240" alt="" vspace="13" width="320" align="left" border="0" height="227" hspace="13" /></a></span><span style="font-size: small;">Таня, дарэчы, была вымушаная кінуць сваё першае каханьне, бо той хлопец быў яшчэ бяднейшы. Так што шлюб быў па разьліку -- з боку бацькоў Тацьцяны, і па паслушэнству -- з боку самой Тацьцяны.<br /></span><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;">Паслухалася Тацьцяна не толькі сваіх бацькоў, але яшчэ і навамыскага бацюшку, які яе адгаварыў ісьці ў манастыр (куды бабця была сабралася, зразумеўшы, што "па-любові" шлюб ёй не сьвеціць). </span></span><span style="font-size: small;"><br /><a name="cutid1"></a><span style="font-size: small;">Як потым успамінала сама бабулька, "айцец Вінцукевіч" казаў ёй: "Танечка, цяперака час такі, што трэба дзяцей ражаць і ў веры іх выхоўваць, бо інакш вера нашая і не захаваецца мабыць, ты ж бачыш, што вакол робіцца." Тацьцяна нарадзіла пяцёх дзяцей, за часамі вайны памёрла тры зь іх, засталіся два сына -- старэйшы і самы малодшы, абодва сталі праваслаўнымі сьвятарамі.</span>..<br /><br />Баба Таня ні воднага дня не рабіла ў калгасе. Калі прыйшлі "трэцьцяі саветы", яна сказала, што на безбожнікаў працаваць не будзе. І забараніла гэта рабіць свайму мужу. Тое, што яна гаспадар у хаце, адчуваў нават я у свае падшыванскія чатыры гады, калі бацьке часьцяком пакідалі мяне летам у вёсцы. Але каб выконваць гэтае рашэньне жонкі дзеду Мікалаю відаць не трэба было доўга вагацца. Асабліва пасьля такіх "прыколаў", якія адбыліся ў 1951 -- 1952 гадах. Вось, два дакументы, якія захаваліся ў сямейным "архіве":<br /><img src="http://4.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SOzwwN69RgI/AAAAAAAAAEM/wKO_PAsPWCk/s400/%D0%94%D0%B5%D0%B4%D0%B0%D1%9E+%D0%B4%D0%B0%D0%BA%D1%83%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D1%82_1.jpg" alt="" vspace="13" width="568" align="middle" height="688" hspace="13" /><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SOz3H_4wJJI/AAAAAAAAAEk/DUdyVKNS_ZA/s400/%D0%94%D0%B7%D0%B5%D0%B4%D0%B0%D0%B2%D0%B0+%D0%B4%D0%B0%D0%B2%D0%B5%D0%B4%D0%BA%D0%B0_2.jpg" alt="" vspace="13" width="557" align="middle" height="391" hspace="13" /></span></span><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SOz0SbdFW_I/AAAAAAAAAEc/trzLkdE2MUY/s400/%D0%94%D0%B5%D0%B4%D0%B0%D0%B2%D0%B0+%D0%B4%D0%B0%D0%B2%D0%B5%D0%B4%D0%BA%D0%B0_1.jpg" alt="" vspace="13" width="569" align="middle" height="399" hspace="13" /></span></span></span><br />Пераказваючы коратка сутнасьць справы: у восень 1951 году калгас забраў у дзеда Мікалая зямлю, а замаст адабранага даў "кампенсацыю". Аднак новы участак быў і занадта далёка і зямля была дрэнь... Дый нават калі і не так, дзед напэўна проста пайшоў на прынцып, і араў СВАЮ зямлю, якую калгас імя Булгарына з верасьня 51га лічыў калгаснай. Адна бачце як лоўка ўчыніў прадядацель -- ён дачакаўся, пакуль пасаджанае маім дзедам высьпее і потым гэта сабраў, зразумела на карысьць калгаса. А паколькі дзед не апрацоўваў тое, што "обязан был", дык у яго і не хапіла на выплату дзяржаўнага аброку, які вінны былі плаціць усе, хто не пайшоў у калгас. Забралі літаральна апошняе, што хоць якікольвек кошт мела, яшчэ і паперку пакінулі... Дзед Мікалай у калгас усё роўна не пайшоў. Нейкімі праўдамі-няпраўдамі ўладкаваўся качагарам на Баранавіцкую ТЭЦ. праз год абпаліў руку. Пайшла гангрэна, руку аднялі. Сям'я жыла з прысядзібнай зямлі (25 сотак) і на тыя грошы, якія выплочвала дзяржава як "пенсію па інваліднасьці".<br /><br />Яшчэ адна заўвага на конт дакументаў. З гэтых дзьвюх паперак бачна, наколькі кіраўніцтва "на версе" не падрабязна разбіралася у справах "на месцы". У "даведцы" таварышу Аксёнаву пераблыталі назву вёскі. Мой дзед жыў у МУцькавічах, а МІцькавічы -- гэта 15 км на пошнач, бліжэй да Моўчадзі. Можа каб ня блытаць, чынушы ў 60-х пераіменавалі нашу вёсачку ў ідэялагічна-стэрыльнае "Звёзднае", млін...<br /><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><span style="font-size: small;"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_5lvV0uQzNEU/SOzmxHWbR_I/AAAAAAAAADg/QXWgGSGnbAU/s1600/%D0%94%D0%B7%D0%B5%D0%B4%2B%D0%9C%D0%B8%D0%BA%D0%B0%D0%BB%D0%B0%D0%B9_3.jpg" style="width: 275px; height: 345px;" alt="" vspace="13" align="right" hspace="13" /></span></span></span></span><br />Бадай, адзіны фотаздымак дзеда Мікалая "у апошнія гады жыцьця", на кавалачку зямлі -- 25 прысядзібных сотак, якія урэшце рэшт пакінуў дзеду калгас:<br /><br />Я добра разумею, што з улікам "кантэкста эпохі" так бы мовіць, мой дзед аддзелаўся лёккім іспугам, і рэальна такія залупаньні маглі каштаваць значна даражэй, аднак тое, што дзеду "пашчасьціла" -- лішні раз паказвае, наколькі жахлівым і крохкім было становішча селяніна пры "трэцьціх саветах"...<br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-7708694770798976490?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-13289037297943003362008-08-22T14:24:00.002+03:002008-08-22T14:37:26.601+03:00...месяц жніва, ураджаю, месяц плёну, і таму -- месяц сьмерці і перамены жыцьця час рахаваньня папярэдніх намаганьняў, сумаваньне вынікаў і час пачатку чагосьці новага, іншым разам нечувана новага... У жніўні пачыналіся дзьве сусьветныя вайны, уводзіліся войскі ў Прагу, дабівалі Савецкі Саюз, увасоблены ў маразматычным ГКЧП... Зыходзячы з такой асаблівасьці, менавіта пасьля жніўню вельмі лагічна было б пачынаць новы год, як гэта рабілі да васемнаццатага стагоддзя, і як гэта зараз усё яшчэ робіць Царква. Паводле такога календара зараз -- апошні месяц 2007 году...<br /><br />Напэўна з тае ж прычыны менавіта ў жніўні адчуваеш найбольш абвострана бязладнасьць уласнага жыцьця. Хочацца штосьці зьмяніць, кудысьці падзецца, рыпнуцца, пачаць новае жыцьцё нарэшце (як гэта патасна гучыць, халерррра...), перагарнуць старонку, больш менш асэнсавана азірнуцца, навесьці парадак у паперах, зрабіць нейкія глабальныя высновы адносна ўласных дасягненьняў і перспектываў. І штосьці нарэшце зрабіць вартае, штосьці перамяніць... альбо памерці ад сьпякоты і нуды.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-1328903729794300336?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-20468791430419321582008-08-02T16:45:00.002+03:002008-08-02T18:23:04.492+03:00<div style="text-align: justify;">Сёньня Праваслаўная Царква адзначае памяць прарока Іліі, асноўнай заслугай якога заўсёды лічылася моц і непахіснасьць веры. Сёньня ж адзначаецца аднойдзеньне ў 1649 годзе мошчаў сьвятога прападобнамучаніка Афанасія, ігумена Берасьцейскага, чалавека, які таксама паказаў нам яскравы прыклад вернасьці і адданага служэньня Госпаду. Асабіста для мяне супадзеньне дат памяці гэтых двух сьветачаў веры здаецца невыпадковым і сімвалічным. У нечым постаць сьвятога Афанасія вельмі набліжаецца да вобраза ветхазаветнага прарока. Асноўнае, што іх збліжае -- задача давесьці да сьвядомасьці сучасьнікаў суайчыньнікаў волю Божую ва ўмовах практычна паўсюднага адступніцтва і малавер'я.<br /><br />Мы ня ведаем, зь якіх мясьцін і з якой дакладна сям'і паходзіў Афанасій. Вядомае прозьвішча -- Філіповіч -- і, калі меркаваць па "Надгробку", які склалі манахі Сьвята-Сімяёнаўскага манастыра, ягоным родным местам усё ж такі было Бярэсьце.<br />Ён атрымаў выдатную адукацыю. Вучыўся не толькі ў адной з брацкіх школаў (у Берасьці ці Вільні), але таксама вельмі верагодна, што Афанасій атрымаў пэўныя веды ў адным з іезуіцкіх калегіюмаў. У 1627 годзе ён прымае манаскі пострыг з імём Афанасій. Дзесяць гадоў добрасумленна служыць у розных манастырах Вялікага княства і Кароны. Нарэшце Афанасій апынуўся ў Купяціцкім манастыры пад Пінскам, дзе першы раз ён удастоены яўленьня Божае Маці, Якая гаворыць яму ісьці па міластыню ў Маскву. Афанасій зьдзяйсьняе гэтае небясьпечнае па тым часе падарожжа. Аднак можна меркаваць, што ягонае паведамленьне аб Боскай волі і ягоны імпэт не былі прыняты ў Маскве прыхільна. Інакш, чаму гэта праваслаўны манах выпраўляецца "восвоясі" з адзінай на той час праваслаўнай сталіцы літаральна напярэдадні Пасхі, у "Цветную неделю", дакладна ведаючы, што сустракаць Сьвята сьвятаў яму давядзецца ў дарозе?..<br />У 1640 годзе Афанасій робіцца ігуменам Сімяёнаўскага манастыра ў Бярэсьці. Ён пачынае актыўна абараняць правы праваслаўных у гэтым горадзе, даходзіць са справай берасьцейскага брацтва да вышэйшых ураднікаў дзяржавы і ўрэшце выступае на Шасьцітыднёвым сейме 1643 года з даволі рэзкай суплікай, клічачы караля скасаваць унію, з-за якой праваслаўным давялося цяперпець гэтулькі несправядлівых крыўдаў. Аднак ягонае выступленьне было крыху недарэчным для самаго мітрапаліта Пятра Магілы, які як раз тады праводзіў тайныя перамовы з каралём, сенатарамі і каталіцкімі біскупамі аб магчымасьці новай уніі, дый наогул мітрапаліт лічыў, што выгодаў для Праваслаўнай Царквы можна дабіцца хутчэй дыпламатычнымі сродкамі, а не такімі ультыматыўнымі дэмаршамі. І Афанасій пацярпеў ад сваіх жа -- мітрапаліт загадаў яго кінуць у вязьніцу да заканчэньня сейму, і менавіта мітрапалічыя служкі ганяліся за Афанасіям па Варшаве і білі яго ў раўчуку пад Кракаўскай брамай, калі Афанасій быў зьбег з пад варты і юродстваваў на вуліцах, крычаўшы на латыні праклёны адступнікам. Трэба адзначыць усёт'кі, што стаўленьне мітрапаліта Пятра да Афанасія не было выключна адмоўным. Урэшце рэшт суд духоўнай кансісторыі такі апраўдаў Афанасія і ён вярнуўся да сваіх абявязкаў ігумена ў Бярэсьце.<br />Ня гледзячы на такога кшталту "вразумленія", Афанасій працягвае "суплікаваць". І тлумачэньне такой упартасьці не ў асаблівасьць характару. Афанасій некалькі разоў бачыць Божую Маці, Якая загадвае яму ісьці да караля і давесьці волю Бога -- калі не скасуе уніі, дзяржаве давядзецца вельмі дрэнна, а пакуль ёсьць час на выпраўленьне становішча... Цікава тое, што сам Афанасій прызнаецца, што яму такая "місія" зусім не да спадобы, яму мілейшая простая малітва ў адзіноце ў кельлі, а тут ён мусіць ісьці да вышэйшых асобаў і нешта даводзіць, пры чым такое, што каралём можа быць неўспрынята цалкам. Аднак пасьля пэўных ваганьняў Афанасій ідзе... Памятаеце, ветхазаветныя прарокі таксама не ўсе і не адразу прымалі на сябе гэты цяжар -- прамаўляць людзям волю Божую тут і цяпер. Вагаўся Маісей, выпрабоўваў Бога Гедэён...<br />Афанасія саджаюць у вязніцу другі раз -- цяпер ужо сьвецкія ўлады нібыта з-за так званай справы Яна Лубы. З астрогу Афанасій піша лісты каралю Уладзіславу IV. І што дзіўна, некаторыя з гэтых лістоў кароль не толькі чытае сам, але і загадвае чытаць пад час абеду ўсім прысутным сенатарам і магнатам. Афанасій просіць аб сустрэчы, і кароль ужо быў яе прызначыў, але яго адгаварылі ад такой "авантуры" іезуіты. Цікава, чаго гэта ім было гэдак непакоіцца з-за адной сустрэчы караля з нейкім там манахам?.. Напэўна, яны адчулі небясьпеку ў аргументах Афанасія, бо каб давесьці слушнасьць скасаваньня ўніі, Афанасій мусіў давесьці спачатку няслушнасьць пазіцыі Касьцёла, ерэтычнасьць папства. І ён шмат пра гэта пісаў каралю, выкарыстоўваючы ў сваіх аргументацыях думкі і цытаты заходніх мысьляроў: Станіслава Аржахоўскага, Юста Ліпсіюша, Альфонса дэ Кастро. Відаць, нешта зачапіла ў ягоных развагах Ўладзіслава, што кароль хацеў быў сустрэцца, "ды не далі"...<br />Урэшце Афанасія адпраўляюць далей з Варшавы, у Кіеў, дзе ён у 1646 годзе зьбірае разам усе лісты, суплікі ды дакументы, датычныя ягонай "няёмкай" для ўладаў дзейнасьці, і апрацаваўшы гэты матэрыял, падае на разгляд мітрапаліту Пятру ў выглядзе так званага "Дыярыюша". Так зьявіўся "выбітны твор старабеларускай літаратуры", які менавіта філолагі на дадзены момант больш за ўсё і дасьледваюць.<br />Потым Афанасій вяртаецца ў Бярэсьце. І ў 1648 годзе на пачатку восені яго растралялі па выроку каптуровага суда (такога кшталту прататып сумнавядомых "троек"), пры чым інкрымінаванае "супрацоўніцтва з паўстаўшымі казакамі" нічым не было падцьверджанае...<br /><br />Ну вось, калі коратка пра сьвятога Афанасія Берасьцейскага.<br />Прабачце за гугнівасьць і сумбурнасьць выкладу.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-2046879143041932158?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-5525148274790744492008-06-24T17:59:00.001+03:002008-06-25T11:56:54.000+03:00<img style="width: 752px; height: 376px;" src="http://docs.google.com/a/biz.by/File?id=dcqbxp6t_72d6h33ccj_b" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-552514827479074449?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-46175795204746507292008-05-08T21:43:00.002+03:002008-05-26T10:58:41.894+03:00<p style="margin: 0in; font-family: arial; font-size: 12pt; font-style: italic; text-align: justify;" lang="pl"> </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0in; font-style: italic; font-family: arial; text-align: justify;font-family:Calibri;font-size:12pt;" lang="be"><span style="font-size:85%;">Каншпект лекцыі, якая была прачытаная ў Музеі Гісторыі Польшчы 8 траўня 2008 году<br /></span></p><div style="font-family: arial; font-style: italic; text-align: justify;"> </div><ul style="text-align: justify;"><li> Pamięć jest spantaniczna a historia jest krytyczna. </li></ul><div style="font-family: arial; font-style: italic; text-align: justify;"> </div><ul style="text-align: justify;"><li> Нават калі памяць і гісторыя займаюцца адной рэччу -- падыходы настолькі розныя, што можна казаць, што мы маем справу з рознымі рэчамі. </li></ul><div style="font-family: arial; font-style: italic; text-align: justify;"> </div><ul style="text-align: justify;"><li> Памяць належыць розным групам. Гісторыя -- усеагульная. Гісторыя -- маёмасьць ідэальнай групы, якая разцягнутая ў часе і прасторы. Памяць -- канфліктагенная. Гісторыя дыстанцыруецца ад варагуючых бакоў, яна прынамсі спрабуе атамаваць канфлікты, каб зрабіць іх хаця б не драматычнымі (адсюль -- гісторыя працуе на дэмакратыю/знаходзіцца ў яе падмурку).</li></ul><div style="font-family: arial; font-style: italic; text-align: justify;"> </div><ul style="text-align: justify;"><li> Для гісторыка праблема -- не выдаваць "запіс памяці" за працу гісторыка. Хаця канечне запіс памяці ёсьць першай справай гісторыка, але ён мусіць ісьці далей.<br /></li></ul><div style="font-family: arial; font-style: italic; text-align: justify;"> </div><ul style="text-align: justify;"><li> Музей нельга разглядаць як нешта накшталт кнігі. Асноўнае ў музеі -- адбываецца інсцэнізацыя прадметаў.<br /></li></ul><div style="font-family: arial; font-style: italic; text-align: justify;"> </div><ul style="text-align: justify;"><li><span lang="pl"> Muzeum ma tożsamaściową intencję, ergo muzeum nie moga być "muzeum pamięci".</span><span lang="ru"> Сучасныя народы падзеленыя ўнутры сябе на розныя групы. </span><span lang="pl">Ergo</span><span lang="ru"> не</span><span lang="be">льга навязаць адну памяць на ўвесь народ. Перамогшая памяць толькі адной групы заўсёды помсьціць</span><span lang="ru">.</span><br /></li></ul><div style="font-family: arial; font-style: italic; text-align: justify;"> </div><ul style="text-align: justify;"><li><span lang="ru"> Сучасная акадэмічная гісторыя адарваная ад рэальнага жыцьця. Людзей не цікавіць, колькі іх продкі атрымлівалі прыбытку на чалавека ў </span><span lang="pl">XVIII </span><span lang="ru">ст.</span><span lang="be"> напрыклад. </span><span lang="pl">Ergo </span><span lang="be">музей мусіць трымаць сувязь з грамадствам.</span><br /></li></ul><div style="font-family: arial; font-style: italic; text-align: justify;"> </div><ul style="text-align: justify;"><li> Мэта Музея Гісторыі Польшчы, ІМГО, паказаць, як з "грамадства станаў" (дзе былі розныя памяці розных "сасловій") прыйшлі да "народа польскага", паказаць кшталтаваньне "народнай сьвядомасьці". Такім чынам можна знайсьці месца для розных памяцяў пад адным дахам аднаго музея.<br /></li></ul><div style="font-family: arial; font-style: italic; text-align: justify;"> </div><ul style="text-align: justify;"><li><span lang="be"> Людзі прыходзяць у музей не для таго каб вучыцца. Музей не мае права быць нудным, нецікавым. Музей -- гэта не энцыкляпедыя </span><span lang="pl">ergo</span><span lang="be"> мусіць быць сьвядомы выбар экспанатаў і экспазіцый. Музей -- гэта хутчэй агора, чым сьвятыня.</span></li></ul><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-4617579520474650729?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-24546889553238974402008-05-07T16:47:00.002+03:002008-05-07T17:27:35.579+03:00Яны ўсё яшчэ ваююць...<br /><br /><img style="width: 801px; height: 542px;" src="http://docs.google.com/a/biz.by/File?id=dcqbxp6t_58dh3n89c9_b" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-2454688955323897440?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-29634190174911084502008-02-29T12:20:00.001+02:002008-02-29T12:27:39.887+02:00<div align="justify"><a href="http://www.oz.by/data/img_big/Son-David-Mitell_108311.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.oz.by/data/img_big/Son-David-Mitell_108311.jpg" border="0" /></a> Прачытаў Дэвіда Мітчэла "Сон №9". Спадабалася. Месцамі вельмі напружаны, захапляючы сюжэт, іранічныя (традыцыйны англійскі гумар) заўвагі і параўнаньні, алюзіі і кепікі з вядомых твораў англамоўнай і японскай літаратуры. Аднак ня гледзячы на гэтую аўтарскую ўсьмешку Чэшырскага ката і шматлікія сюррэалістычныя выбрыкі, тут закранутыя пэўныя сур'ёзныя тэмы. Ёсьць з чаго пасьмяяцца, і ёсьць падставы для разваг.</div><div align="justify">Такім чынам, як пачынаюць усе афіцыйныя анатацыі -- дваццацігадовы вясковы хлопец прыяжджае ў Токё адшукаць свайго бацьку... Гісторыя гэтых пошукаў падзяляецца на восем частак. Зыходзячы з назвы, іх можна было б назваць снамі, аднак гэта ўсёт'кі раман пра рэальнасьць, і сюррэалістычнае, мройнае ў ім займае не галоўнае, дапаможнае месца. Уласна мроі і сны пераплеценыя з аповедам толькі ў першай і апошняй частках, у іншых разделах Мітчэл выкарыстоўвае іншыя контрапункты (ці гэта можна было б назваць і камертонамі) -- паралельны аповед, знак іншай рэальнасьці, тое, што не тут, але нейкім чынам прысутнічае і ўплывае на зараз ідучую рэчаіснасьць. Гэта могуць быць успаміны, фантазіі, пісьменьніцкія эксперыменты ў выглядзе казкі, чыесьці дзёньнікавыя запісы. Даволі цікавы стэрыя-эфект. Самым уражваючымі ў гэтым плане для мяне былі дзьве рэчы. Першая: у самы напружаны для героя момант -- ён думае, што яго вось вось павінны забіць якудза -- ягоныя ўспаміны і становяцца гэдакім "знакам іншай нерэальнай рэальнасьці", нечым мройным, ягонае ўласнае жыцьцё за імгненьне пралятае перад ягонымі вачыма як сон, мроя, якая чамусьці прывяла менавіта да гэтага -- хлопец назірае за тым, як да яго набліжаецца бораў з якудзы, няўмольны і змрочны, як сама сьмерць... Другая ўразіўшая рэч: дзёньнік японскага камікадзэ часоў Другой Сусьветнай вайны. І самі запісы цікавыя і тыя абставіны, пры якіх яны ўзьнікаюць. Не ведаю, адкуль Мітчэл іх узяў, мо нават і сам прыдумаў, аднак дакладна ён спрабаваў адказаць на пытаньне: чым ёсьць тэрарызм, і ці не занадта мы спрашчаем рэчы, калі глядзім на самаахвярнае забойства ворага як на толькі невытлумачальны дзікунскі фанатызм... А наконт абставін. Гэты дзёньнік дае пачытаць хлопцу ягоны дзед, якога хлопец нечакана для сябе сустрэў, шукаючы бацьку. Напэўна пад час гэтай сустрэчы была прамоўлена і самая асноўная думка гэтага твору: "Ён заняты тым жа, што і ты -- пошукам сэнсу". Здавалася б -- занадта банальна; аднак чамусьці ўспрымаеш гэта не як маралізатарства нейкае, а як намінку, ці запрашэньне займацца гэтым жа ;-)... Дарэчы, пра ключавую думку. Чамусьці ўсе рэцэнзенты вырашылі, што гэта -- словы Джона Ленана, якія прымроіліся хлопцу ўжо амаль пры канцы ўсёй гісторыі, -- маўляў, дзевяты сон, гэта самае цікавае і гэта ўжо пачатак іншай гісторыі. Ага, і таму Мітчэл зрабіў дзевятую частку свайго рамана літаральна пустой -- толькі назва і чысты аркуш. Я б сказаў, што гэта файны кіпік з моды на дзэн. ІМГО ;-) У рэшце рэшт, хлопец знайшоў значна больш за тое, на што разьлічваў. Ён сустрэў сапраўднае каханьне (дзяўчыну з самай прыгожай шыяй у сьвеце), ён сустрэў дзеда, ён вярнуў сабе маці... Ён урэшце пабачыў бацьку, аднак... У выніку, я вельмі задаволены, што не пашкадаваў 2910 беларускіх рублёў і набыў гэтую кнігу.</div><div align="justify"> </div><div align="justify"><span style="font-size:85%;">P.S.</span></div><div align="justify"><span style="font-size:85%;">Так, а цяпер нешта накштал рэкламы ;-). Спадарства, вы не памыліліся і гэта не ачепятка -- я напісаў 2910 і ні нулём болей!!! Гэты файны атракцыён нечуванай дагэтуль шчодрасьці зладзіла Цэнтральная менская кнігарня. Паглядзіце ўважліва тут -- </span><a class="snap_shots" href="http://www.oz.by/books/topic.html?series_id=140524&amp;books_table_limit=30"><span style="font-size:85%;">http://www.oz.by/books/topic.html?series_id=140524&amp;books_table_limit=30</span></a><span style="font-size:85%;"> Асабліва на кошт кнігаў. А цяпер па вялікаму сакрэту й шэптам -- амаль усе гэтыя кнігі ўсё яшчэ ляжаць у Цэнтральнай кнігарне кожная коштам 2910... Так што каго што зацікавіла -- можаце зайсьці й зрабіць добры гешэфт ;-)<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-2963419017491108450?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-16800446774065954732007-12-09T15:09:00.000+02:002007-12-09T15:18:26.455+02:00Згодна з <a class="snap_shots" href="http://slounik.org/153477.html">http://slounik.org/153477.html</a> "паабапал" -- гэта прыназоўнік, які ўжываецца для ўказання на размяшчэнне па абодва бакі чаго-н., да таго ж "спалучэнне з прыназ. паабапал выражае прасторавыя адносіны". І гэта самае "смачнае" ў гэтым слове!.."Паабапал" -- часьцей за ўсё спалучаецца с чымсьці накшталт шнара -- дарога, шлях, чыгунка, рака, вуліца, калідор урэшце. Спалучаецца з тым, па чым мусіш рухацца, рух прадугледжвае мэту. Прынамсі, актыўны рух, а не калі табе далі пендаля... Калі ты карыстаесься прыназоўнікам "паабапал", ты сьцьвярджаеш, што знаходзісься дзесьці ў цэнтры, на шляху, і да таго ж ты будуеш, апісваеш, спазнаеш прастору адносна сябе... Гэта не Беларусь паміж Польшчай і Расеяй, а Расея і Польшча паабапал Беларусі. Адчуваеце розьніцу?.."Паабапал" -- гэта не дыялектычная двухбаковасьць. Гэта назіраньне, калі ты сочыш за абодвума бакамі дарогі, але толькі ў той ступені пільна, у якой гэта патрэбна і карысна, і не замінае твайму руху... Урэшце, "паабапал" бліжэй да панятку "антыномія", чым да "тэзіса" з "антытэзісам"... Бо тэзіс з антытэзісам -- гэта проста два слупы, паміж якімі можна бегаць бясконца, а антыномія -- гэта калі тыя ж слупы стаяць паабапал дарогі, то бок паказваюць табе, што вось дзесьці тут твайму глузду трэба рухацца...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-1680044677406595473?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2045377841093984793.post-265353881343435772004-11-14T16:27:00.000+02:002008-05-01T16:31:00.825+03:00<div align="justify">Сёння нас вывозілі на экскурсію ў цэнтр Варшавы. Спачатку далі магчымасьць папрысутнічаць на праваслаўным набажэнстве -- падвезьлі нас з Александрам да праваслаўнага катэдральнага сабору Марыі Магдаліны. Служба ранняя тут пачыналася а палове дзевятай у ніжнім храме, пад які прыстасавалі сутарэнні класічнай "псеўда-руска-візантыйскай" царквы, якая пэўна ў сярэдзіне дзевятнаццатага стагодзя будавалася. Але "прыстасавалі" -- занадта неахайнае слова. Калі зайшлі туды, крыху заняло дыханне ад нечакана радасных, чыстых, яскравых, празрыстых і яркіх фарбаў, якімі распісаныя сьцены і не зусім высокая столь ніжняга храма. Выкшталцоная і своеасаблівая іканаграфія, па канонах, але вельмі жывая і жыцьцясьцьвярджальная. Усю службу стаяў задраўшы галаву, ці азіраючыся па баках. Правілі даволі хутка, за паўтары гадзіны. Чытанне Евангелля, казанне, аб'явы -- па-польску; астатняе па-царкоўнаславянску. Народу было шмат, прынамсі для першай службы і з улікам таго, што гэта сталіца каталіцкай краіны. Шмат з дзецьмі і нават немаўлятамі. У правым крыле сутарэнняў яны захоўваюць застаўшыеся ад храма Александра Неўскага мазаікі -- Дзеісусны шэраг. Калі убачыў, нешта кратнула душу, нібы неспадзявана апынуўся у Баранавічах...<br /></div><div align="justify">Выйшлі з храма крыху узрушаныя. Накіраваліся да калоны Жыгімонта ўздоўж вуліцы Салідарнасьці. Раптам праваруч заўважылі жывых медзьвядзёў!.. Проста побач заапарк, які выходзіць як раз да гэтай вуліцы, і пляцоўка зь мядзьведзямі уладкаваная перад самым носам мінакоў. Ні кратаў, ані сетцы -- проста каменная канава з вадой дастаткова шырокая і з дастаткова высокімі стромымі бакамі, каб жывёлы гэтыя не дасягнулі баязьлівых крыўдзіцеляў. Але які эфект блізкасьці! Гэта ўсё роўна як па Панякоўцы бы блукалі тыя мядзьведзі. Сядзіць сабе такі буры, глядзіць на цябе і вывучае, калі б не канава, хвілі б не мінула каб апынуцца побач, літаральна тры крокі... </div><div align="justify"><br />Экскурсія па Старому Мясту так <a href="http://world.lib.ru/img/p/petrow_a_s/polvesna/21_korolewskijzamok.jpg"><img style="margin: 0px 0px 10px 10px; float: right; width: 320px;" alt="" src="http://world.lib.ru/img/p/petrow_a_s/polvesna/21_korolewskijzamok.jpg" border="0" /></a>сама ўразіла. Па-першае сам факт таго, што на сам рэч уся гэтая сярэдневечна-барокавая прыгажосьць была да шчэнту спляжаная, і палякі упарта яе аднаўлялі усе гады пасьля вайны, і працуюць да гэтага часу (праўда ўжо практычна толькі паднаўляючы дахоўку, але...), ашчаджаючы на гэта немаведама колькі грошай, і ім гэта патрэбна!.. Па-другое, нават у тым невялічкім аповедзе, які пасьпела за гадзіну распавесьці пра гэты горад экскурсаводка, было столькі рэчаў, якія для мяне складалі нейкую ледзь заўважную, але трывалую повязь з Варшавай. Калона Жыгімонта паўстала ў 1644 годзе -- Уладзіслаў пашчыраваў замацаваць гонар свайго бацькі. Афанасій ледзь не адразу лямантаваў, каб замест сьмертнага чалавека на тым слупу ўзьнеслася Купяціцкая выява Багародзіцы. Хто слухаў калугера?!. Але калону тую з Жыгімонтам потым пляжылі тры разы, побач ляжаць два папярэднія "экзэмпляры" гэтага помніка. Калісьці на Замкавы пляц вяла дарога праз Кракаўскую Браму, ад якой зараз толькі мост застаўся (улічваючы татальную адноўленасьць Старога Мяста, я б гэта называў інсталяцыяй). Роў, у які калісьці пхнулі Афанасія, здаецца, аўтэнтычны... </div><div align="justify"><br />Шпацыруем па старых адноўленых вулках. Гатычны касьцёл. Экскурсавод між іншымі фактамі гаворыць пра незайздросны лёс астанкаў Панятоўскага. Яго цела цяпер пакрамсанае на некалькі захаваных у розных месцах кавалкаў, зрэшты, як і ягонае каралеўства... Плошча, лепш сказаць "пляцачак" пад назвай Канонія, пасярод як помнік стаіць патрэсканы звон. Іезуіты яго замовілі і хацелі павесіць на калакольню бліжэйшага тут свайго храма, але калі ўздымалі -- звон трэснуў. Ведаеш, што зрабілі гэтыя хітруны? Яны трэснуты звон схавалі ў сутарэннях сваёй царквы. Было гэта раўнютка ў 1646 годзе... Толькі пасьля вайны пад час рэстаўрацыі места яго дасталі і паставілі як помнік. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Зьяўленне Варшавы было "абумоўлена" бойкай мазураў з літоўцамі. У 1260-м, ці каля таго, нашыя няўрымсьлівыя продкі спалілі рэзыдэнцыю мазавецкіх князёў і тыя мусілі заснаваць паблізу новы замак -- як раз вакол яго і разбудавалася Варшава. Але сталіцай Рэчы Паспалітай гэты горад стаў толькі ў 1596 годзе... Ізноў выпадковасьць лічбаў?.. </div><div align="justify"> </div><div align="justify">Вось такая кароткая вандроўка па Варшаве. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2045377841093984793-26535388134343577?l=paabapal.blogspot.com' alt='' /></div>paabapalhttp://www.blogger.com/profile/00261935326290041381noreply@blogger.com0